ΧΟΡΗΓΟΙ

Το Σύμπαν δημιουργήθηκε μόνο του!


Συνέντευξη του συγγραφέα και γνωστού κοσμολόγου και φυσικού Paul Davies από τον Alan Boyle
Δημοσίευση: 24 Απρ. 07

 

Χάρτης του ουρανού από το Wilkinson Microwave Anisotropy Probe δείχνει λεπτές διακυμάνσεις της θερμοκρασίας, που προέκυψαν από «κυματισμούς» στο νεογέννητο σύμπαν.


Γιατί φαίνεται ότι το σύμπαν είναι τόσο καλά ρυθμισμένο για να φιλοξενεί τη ζωή, συμπεριλαμβάνοντας και την νοητική ζωή, αυτή που εκφράζει τη συγκεκριμένη ερώτηση; Οι πιστοί απαντούν απλά, ότι το σύμπαν έχει κατασκευαστεί με τον τρόπο αυτό από τον Θεό, ενώ οι επιστήμονες από την άλλη μεριά προσπαθούν να απαντήσουν στην ερώτηση, χρησιμοποιώντας περίπλοκες θεωρίες πολλαπλών συμπάντων και άγνωστων σε εμάς διαστάσεων, που εξηγούν γιατί έχουμε αυτήν την τύχη: να ζούμε.

Ο Paul Davies θεωρητικός φυσικός, στρέφεται σε μία νέα ερμηνευτική κατεύθυνση στο νέο του βιβλίο που έχει τίτλο «Κοσμικό Τζακ-ποτ» (Cosmic Jackpot). Γυρνώντας πολύ πίσω στο χρόνο, στα πρώτα κλάσματα του δευτερολέπτου μετά τη δημιουργία του σύμπαντος, μέσα από τον όρο «βιο-φιλικότητα» (bio-friendliness) υποστηρίζει ότι ο κόσμος έχει γίνει μόνος του αυτός που είναι.

Ο Davies παραδέχεται πως η ιδέα αυτή έχει θεολογικούς απόηχους, αλλά αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο για τον λονδρέζο στοχαστή. Ούτως ή άλλως έχει γίνει ευρύτερα γνωστός με τη συγγραφή βιβλίων όπως «ο Νους του Θεού» (The Mind of God) και το «Θεός και Μοντέρνα Φυσική» (God and the New Physics) και για το ενδιαφέρον του για περίεργα ζητήματα, όπως το εάν οι φυσικές σταθερές είναι στην πραγματικότητα ασταθείς.

Μετά από χρόνια που διδάσκει σε πανεπιστήμια της Βρετανίας και της Αυστραλίας, ο Davies εγκαταστάθηκε στην Arizona τον τελευταίο χρόνο για να ξεκινήσει το «Beyond», ένα ερευνητικό κέντρο που στοχεύει στην εξέταση θεμελιωδών επιστημονικών ερωτημάτων:


Πως ξεκίνησε το σύμπαν;
Πως εμφανίστηκε η ζωή;
Ποιος είναι ο ρόλος της ανθρωπότητας στην κοσμική σκηνή;
Τι σημαίνουν όλα αυτά;
«Ξεκινήσαμε και λειτουργούμε για 3 μήνες μέχρι στιγμής κι έτσι είναι ακόμα νωρίς», δήλωσε στον Alan Boyle. «Αλλά έχουμε μεγάλες ελπίδες, ότι θα γίνουμε ένα από τα κορυφαία κέντρα μελετών, που ασχολούνται με τα θεμελιώδη αυτά ερωτήματα».

Στη συνέχεια, παρουσιάζεται τηλεφωνική συνέντευξη που δόθηκε από τον Paul Davies (ο εικονιζόμενος Paul Davies, διευθύνει το κέντρο θεμελιωδών ερευνών Beyond, στο πανεπιστήμιο της Αριζόνα) στον Alan Boyle (Cosmic Log), σχετικά με τη νέα θεωρία που εξετάζει τη δημιουργία του σύμπαντος.

 

Alan Boyle, Cosmic Log:

Γιατί είναι το σύμπαν βιο-φιλικό; Οφείλεται σε ένα νοήμον σχέδιο, τυφλή τύχη, ή τίποτε από τα παραπάνω;
Paul Davies:


Υπάρχουν τρεις δημοφιλείς αποκρίσεις για το γεγονός ότι το σύμπαν μοιάζει να είναι σχεδιασμένο για να φιλοξενεί και να αναπτύσσει ζωή. Και πιστεύω πως και οι τρεις είναι αξιόλογες.

Αυτές είναι, η θεωρία του ευφυούς σχεδιασμού του σύμπαντος, η ιδέα ότι εάν είχαμε μία τελική θεωρία φυσικής θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε όλες τις ακαθόριστες παραμέτρους που σχετίζονται με το σύμπαν και η τρίτη είναι η θεωρία των πολλαπλών συμπάντων, η αντίληψη ότι υπάρχουν πολλά σύμπαντα με νόμους που ποικίλλουν από το ένα στο άλλο.

Πιστεύω πως και οι τρεις αυτές ερμηνείες μπορεί να είναι βάσιμες και έχω τη δική μου οπτική την οποία προτιμώ, που είναι ότι το σύμπαν δημιούργησε μόνο του τη δική του βιο-φιλικότητα, μέσω ενός βρόγχου ανατροφοδότησης που λειτουργεί και στις δύο κατευθύνσεις του χρόνου.

Έχετε πει ότι κάποια πειράματα έχουν ήδη διεξαχθεί. Το πείραμα του John Wheeler σχετικά με την οπισθοδρομική αιτιότητα, για παράδειγμα. Και υπάρχει ακόμα ένα πείραμα, που σκοπεύει να κάνει ο John Cramer από το πανεπιστήμιο της Washington, αν και δεν έχει ακόμα βρει το κεφάλαιο για να το υλοποιήσει. Είναι αυτά τα πειράματα τέτοια, που να μπορέσουν να δώσουν φως στο φαινόμενο με το οποίο ασχολείστε;

Ναι, υπάρχουν πολλά παραδείγματα που αφορούν την αποκαλούμενη οπισθοδρομική αιτιότητα. Πρέπει να είναι κανείς πολύ προσεχτικός στη χρήση του όρου αυτού, γιατί το είδος των πειραμάτων που συζητώ στο βιβλίο μου δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αποσταλούν πληροφορίες πίσω στο χρόνο. Είναι το απόσταγμα της κβαντικής φυσικής στις αρχές της αβεβαιότητας του Heisenberg. Αυτό λειτουργεί και στις δύο κατευθύνσεις του χρόνου. Οι καταστάσεις στο μέλλον είναι αβέβαιες, αλλά και οι καταστάσεις στο παρελθόν είναι και αυτές επίσης αβέβαιες.

Στον συμβατικό τρόπο για να διεξάγεις ένα κβαντικό πείραμα, προετοιμάζεις μία αρχική κατάσταση και κάνεις κάποιες μετρήσεις σ' αυτήν, σε ότι έχει σχέση με τον χρόνο. Αλλά στην περίπτωση που εφαρμόζεις κβαντική φυσική στο σύμπαν ως ολότητα, δεν είναι απαραίτητα αυτός ο κατάλληλος τρόπος για να το εξετάσεις. Επειδή δε γνωρίζουμε ποια ήταν η αρχική κατάσταση του σύμπαντος και σίγουρα δεν μπορούμε να φτιάξουμε μια τέτοια κατάσταση. Κάνουμε παρατηρήσεις τώρα και συνάγουμε πράγματα που αφορούν το παρελθόν.

Ο καλύτερος τρόπος για να σκεφτεί κανείς επάνω σ' αυτά τα ζητήματα είναι, ότι στην κβαντομηχανική συνδυάζονται πολλές πιθανότητες μαζί για να σχηματίσουν ένα αμάλγαμα και πως η παρούσα κατάσταση του σύμπαντος έχει προκύψει από όλες τις πιθανές παρελθοντικές του ιστορίες, που έχουν αναμειχθεί σε ένα τέτοιο αμάλγαμα, δίνοντάς μας αυτό που παρατηρούμε. Έτσι εάν σκεφτούμε για το σύμπαν με το πρίσμα αυτών των πολλαπλών ιστοριών του, θα πρέπει προφανώς να περιοριστούμε σε εκείνες τις ιστορίες που επέτρεψαν να υπάρξει ζωή και παρατηρητές, επειδή σ' αυτό ακριβώς το σύμπαν είναι που ζούμε.

Στην ουσία, αυτό που συμβαίνει όταν κάνουμε μετρήσεις και παρατηρήσεις του σύμπαντος σήμερα, είναι ότι λύνουμε ένα μέρος της κβαντικής αμφιβολίας που υπάρχει στο παρελθόν του, ως τμήμα ή συστατικό της κβαντικής του αβεβαιότητας. Ο Stephen Hawking το έκανε πολύ σαφές, μόλις πριν από λίγους μήνες σε μία εργασία που δημοσίευσε μαζί με τον Thomas Hertog, στην οποία αναφέρει ότι ο τρόπος για να εφαρμόσουμε κβαντομηχανική σε ολόκληρο το σύμπαν είναι να προβληθούμε πίσω στο χρόνο, μέσα από τις παρούσες παρατηρήσεις μας. Αυτό φέρνει το ρόλο του παρατηρητή σε μία πολύ θεμελιώδη θέση.

Έτσι, αν και φαίνεται πως το όλο θέμα έχει βασιστεί στην γλώσσα της οπισθόδρομης αιτιότητας αυτό που συμβαίνει τώρα, αλλάζει με κάποιον τρόπο το παρελθόν εξαρτάται και συνδέεται με την κατανόησή μας για την κβαντομηχανική. Δεν υπάρχει κάτι καινούργιο. Ο Αϊνστάιν το εξέφρασε πολύ καλά: είπε ότι η κβαντομηχανική είναι ένας τρόπος για να δράσουν φαντάσματα σε απόσταση. Λοιπόν, δράση σε απόσταση θα μπορούσε να σημαίνει και δράση μέσα στο χρόνο επίσης. Το ένα πάει μαζί με το άλλο. Αυτή η δράση πάει και μπροστά και πίσω στο χρόνο. Η κβαντομηχανική στη φύση της γεφυρώνει το παρελθόν με το μέλλον και διαφορετικά σημεία στον χώρο διάστημα.

Με το που υπάρξει αυτή η σύνδεση, εμφανίζεται η βάση της θεωρίας ότι το σύμπαν μπορεί να δημιουργήσει από μόνο του την βιο-φιλικότητά του, μέσα από αυτού του είδους την κβαντική ανάδραση.

Θα έπρεπε μάλλον να αφιερώσουμε λίγο περισσότερο χρόνο σ' αυτήν την ιδέα και στην δημοφιλή άποψη ότι ανοίγει το δρόμο για ταξίδι πίσω στο χρόνο. Το παράδοξο σύμφωνα με το οποίο μπορεί να γυρίσεις πίσω και να σκοτώσεις τον παππού σου, πριν γεννηθεί ο πατέρας σου. Τέτοιες ιδέες παίρνουν ως αφορμή την σύγχρονη πραγματικότητα της επιστήμης, είναι κατάλληλες για κινηματογραφικές επιτυχίες, αλλά μπορεί να μην αντανακλούν επακριβώς την αλήθεια.

Δεν συζητάμε για ταξίδι στον χρόνο. Δεν συζητάμε για αλλαγή του παρελθόντος ή αποστολή πληροφοριών πίσω στο χρόνο. Στην ουσία μιλάμε για χρήση της υπάρχουσας κβαντικής αμφιβολίας. Όταν κάνουμε παρατηρήσεις, από τη δική μας πλευρά επιλύουμε κάποιες αβεβαιότητες που ενυπάρχουν στο σύστημα.

Θα δώσω ένα παράδειγμα: προετοιμάζεις ένα άτομο σε μία αρχική κατάσταση, να κινηθεί π.χ. κατά έναν συγκεκριμένο τρόπο και σύμφωνα με την κβαντομηχανική, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα το άτομο αυτό θα μπορεί να έχει μία γκάμα από συμπεριφορές. Όταν γίνονται παρατηρήσεις στην δεύτερη χρονική στιγμή, βρίσκεται μία συγκεκριμένη συμπεριφορά. Έχει επιλυθεί η αβεβαιότητα που ενυπήρχε στην αρχική κβαντική κατάσταση. Αλλά αυτό μπορεί να προβληθεί και πίσω στο χρόνο επίσης, και όταν κάνουμε παρατηρήσεις σήμερα, μπορούν να επιλύσουν αβεβαιότητες σχετικές με το παρελθόν.

Μ' αυτή την έννοια, αυτό που πρέπει να φανταστούμε είναι ότι η πηγή του σύμπαντος είναι ένα αμάλγαμα από πραγματικότητες και τελικά επιλέγονται μόνο αυτές οι πραγματικότητες που οδηγούν σε παρατηρητές οι οποίοι μπορούν να επιλύσουν τις αβεβαιότητες. Έτσι το σύμπαν μπορεί να σχεδιάσει τη βιο-φιλικότητά του, επειδή οι κύριοι παρατηρητές που εμφανίζονται από μία μεταγενέστερη κατάστασή του, είναι αυτοί που προκύπτουν από τις εναλλακτικές βιο-φιλικές ιστορίες του. Το σύμπαν εξηγεί την ύπαρξη των παρατηρητών και οι παρατηρητές εξηγούν την ύπαρξη του σύμπαντος.

Αν και αυτό φαίνεται πολύ ριζοσπαστικό, είναι μια πολύ παλιά ιδέα. Μας πάει τουλάχιστον 30 χρόνια πίσω, στις μελέτες του John Wheeler. Ένας αριθμός από άλλους γνωστούς φυσικούς συμπεριλαμβανομένων των Hawking, Murray Gell-Mann και Jim Hartle πρότειναν κάτι παρόμοιο. Είμαι στο πανεπιστήμιο του George Mason με τον Yakir Aharonov, ο οποίος επίσης προτείνει κάτι παρόμοιο. Το αποκαλεί, λειτουργία του κύματος της μοίρας από το μέλλον (destiny wave function from the future).

Αυτοί είναι απλώς τρόποι για να επαναδιαμορφωθεί η κλασική κβαντομηχανική, ώστε να προκύψει με δραματικό τρόπο ότι δεν μπορεί κανείς να τεμαχίσει τον χρόνο σε κομμάτια και να μην περιμένει ότι θα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους. Αυτό που συμβαίνει τώρα μας οδηγεί πίσω στο παρελθόν, όπως μας οδηγεί στο μέλλον. Και στην κβαντομηχανική, υπάρχει πάντα ένας τόσο έξυπνος μηχανισμός, που αποτρέπει πλήρως τη χρήση της παραπάνω αρχής για να στείλει κανείς πληροφορίες στο παρελθόν και να το αλλάξει.

Σωστά, και δεν αναφέρεστε σε κάποιο υπερνοήμον ον, που είναι σε θέση να επηρεάσει το παρελθόν, πηγαίνοντας πίσω στο χρόνο.

Κάποιοι άνθρωποι το πρότειναν. Πρότειναν ότι η κοσμική βιο-φιλικότητα οφείλεται ακριβώς σε κάποια υπερ-νοημοσύνη, που προβλήθηκε στο παρελθόν και ρύθμισε τη δύναμή της, ή κάτι τέτοιο. Ή ότι μια υπερ-νοημοσύνη σε κάποιο άλλο σύμπαν δημιούργησε το δικό μας σύμπαν με παραμέτρους βιο-φιλικότητας. Όλες αυτές οι θεωρίες έχουν εξεταστεί υποθετικά ασφαλώς. Αλλά αυτό που βρίσκω ότι λείπει σ' αυτές τις θεωρίες, συμπεριλαμβανομένου του πλέον πειστικού επιχειρήματος για σχεδιασμό του σύμπαντος από κάποια διάνοια, είναι ότι επικαλούνται κάτι εκτός του σύμπαντός μας, το οποίο πρέπει να το δεχτούμε ως έχει και δεν μπορεί να αποδειχθεί. Θα προτιμούσα να προσπαθήσω να εξηγήσω όσα περισσότερα μπορώ για το σύμπαν, μαζί και τους βιο-φιλικούς φυσικούς του νόμους, ψάχνοντας μια αιτία που βρίσκεται μέσα στο σύμπαν και όχι μέσω μιας ερμηνείας που επικαλείται κάτι έξω από αυτό.

Ακόμα και οι συμβατικοί φυσικοί αναγνωρίζουν ότι οι νόμοι της φύσης είναι φιλικοί χωρίς να ξέρουμε το γιατί, αλλά έχουν ξεπηδήσει από το τίποτα στο σύμπαν από την εποχή του big bang, μέσω ενός άγνωστου μηχανισμού. Και πάλι, το επιχείρημα επικαλείται κάτι εκτός του σύμπαντος και όχι μια εγγενή του ιδιότητα.

Στο βιβλίο σας αναφέρατε ότι το σενάριο του Hawking προϋποθέτει ότι η προέλευση του σύμπαντος είναι ασαφής με έναν κβαντικό τρόπο. Δεν είναι απαραίτητη κάποιου είδους «ισχυρή έναρξη» για το σύμπαν.

Σωστά. Εάν εφαρμόσουμε κβαντομηχανική για το σύμπαν ως ολότητα, καθετί γίνεται ασαφές. Αλλά θέλω να πάω πέρα από τη συνηθισμένη κβαντική αβεβαιότητα, η οποία πιστεύω ότι χρειάζεται ένα πρόσθετο βήμα, και να εισάγω την ασάφεια ή αβεβαιότητα στους ίδιους τους νόμους.

Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι παρόλο που υπάρχουν πολλές κβαντικές (εν δυνάμει πιθανές) ιστορίες, οι φυσικοί νόμοι που βρίσκονται πίσω από όλες είναι οι ίδιοι. Αλλά υποστηρίζω στο βιβλίο μου ότι θα πρέπει να εγκαταλείψουμε την αντίληψη των αμετάβλητων και θεμελιωδών νόμων και άντ' αυτού να στραφούμε στην ιδέα ότι και οι ίδιοι οι νόμοι διέπονται από ασάφεια και αβεβαιότητα. Μπορούμε ακόμα να επικαλεστούμε τον μηχανισμό ανάδρασης που έχω προτείνει εγώ ο ίδιος καθώς και ο Cramer και που προκύπτει από την κβαντομηχανική, αλλά να τον εφαρμόσουμε και στους νόμους επίσης, όπως και στις πιθανές καταστάσεις του σύμπαντος. Έτσι, αυτό είναι το ριζοσπαστικό βήμα: η σκέψη ότι υπάρχουν ασαφείς νόμοι, όπως και ασαφείς καταστάσεις.

Και καθώς οι φυσικοί παρατηρούν τη λειτουργία αυτών των νόμων, διαδραματίζεται συγχρόνως μία ασυνέπεια σ' αυτούς; Και τι είναι αυτό που τους κάνει να φαίνονται ότι είναι σταθερά καθορισμένοι;

Δε θα χρησιμοποιούσα τον όρο «ασυνεπείς», διότι έχει μια συγκεκριμένη δευτερεύουσα σημασία, που συνδέεται με την κβαντική εναπόθεση. Το όλο θέμα είναι ότι υπάρχει μία έμφυτη ασάφεια στην απολύτως μαθηματική φύση των νόμων, που είναι χρόνο-εξαρτώμενη.

Σύμφωνα με την παραδοσιακή αντίληψη οι φυσικοί νόμοι είναι απόλυτες, παγκόσμιες και αμετάβλητες μαθηματικές σχέσεις που υπάρχουν σε κάποια πλατωνική σφαίρα, η οποία διαπερνά το φυσικό σύμπαν, μέσα από έναν κόσμο μαθηματικών μοντέλων. Η ορθόδοξη ερμηνεία των νόμων είναι ότι αποτελούν άπειρους, ακριβείς, εξωτερικούς καθορισμούς. Αλλά ένας αυξανόμενος αριθμός θεωρητικών φυσικών, έχουν μία τελείως διαφορετική θέαση για τη φύση των φυσικών νόμων, σύμφωνα με την οποία οι νόμοι μοιάζουν περισσότερο με ένα λειτουργικό πρόγραμμα, που τρέχει στον γιγάντιο κβαντικό υπολογιστή που λέγεται σύμπαν.

Έτσι αντιλαμβανόμαστε το σύμπαν σαν ένα σύστημα που εξάγει πληροφορίες, έναν γιγάντιο υπολογιστή και οι φυσικοί νόμοι είναι απλώς ο αλγόριθμος που τρέχει σ' αυτόν.

Και όλοι ξέρουμε ότι η απάντηση στο θεμελιώδες ερώτημα είναι 42.


(Αναφορά στην γνωστή ταινία «Γυρίστε το Γαλαξία με Οτοστόπ» του Douglas Adams, όπου κατασκευάστηκε ένας γιγάντιος υπολογιστής για να απαντήσει στο θεμελιώδες ερώτημα, σχετικά με τη δημιουργία και το σκοπό του σύμπαντος. Ο υπολογιστής απάντησε στην ερώτηση αυτή: 42)
Σωστά. Οποιοσδήποτε έχει υπολογιστή γνωρίζει ότι όλοι οι υπολογιστές έχουν περιορισμούς που αφορούν τους πόρους τους και την υπολογιστική τους ταχύτητα και το σύμπαν δεν αποτελεί εξαίρεση. Μπορούμε να συμπεράνουμε ποια είναι η δυνατότητα επεξεργασίας πληροφοριών που έχει το σύμπαν. Είναι πεπερασμένη, με έναν πολύ μεγάλο αριθμό, περίπου 10122. Αυτός ο αριθμός είναι τόσο μεγάλος, που σχεδόν για κάθε πρακτικό σκοπό δεν έχει καμία διαφορά από το εάν σκεφτόμαστε τη Μητέρα Φύση να διοικεί αυτόν τον περιορισμένων πόρων υπολογιστή, ή να σκεφτόμαστε ότι η Μητέρα Φύση υπολογίζει όλα τα πράγματα μέσα από έναν πλατωνικό ουράνιο κόσμο με άπειρη ακρίβεια.

Υπάρχει συγκεκριμένη λογική, σύμφωνα με την οποία υπάρχει διαφορά συμπεριλαμβανομένης της λογικής που προκύπτει από πειράματα που μπορούν να γίνουν στο εργαστήριο αυτή τη στιγμή. Αλλά το σημαντικό είναι, πως στο παρελθόν ο αριθμός ήταν πολύ μικρότερος. Εάν πάει κανείς πίσω στο παρελθόν, όπου η περιπλοκότητα της δομής του σύμπαντος δεν είχε ακόμα εξελιχθεί, τη στιγμή της εκτόνωσής του στα 10-34 δευτερόλεπτα, τα bits που θα μπορούσαν να περιέχονται στο σύμπαν ήταν μόνο περίπου 1020 . Έτσι, εάν περιορίσουμε την περιγραφή των φυσικών νόμων με τέτοια ακρίβεια ένα τμήμα στα 1020 τότε αρχίζει να αποκτάει η λογική αυτή νόημα.

Η εικόνα που έχουμε για τους φυσικούς νόμους είναι ότι στην αρχή, ήταν τελείως ασαφείς, ακαθόριστοι και χωρίς συγκεκριμένη εστίαση. Μετά, ενώ το σύμπαν άρχισε να διαστέλλεται και η δυνατότητά του να επεξεργάζεται πληροφορίες μεγάλωσε, οι νόμοι άρχισαν να αποκτούν νόημα και εστίαση. Απλά δεν έχει νόημα να εφαρμόζονται φυσικοί νόμοι με μεγαλύτερη ακρίβεια από αυτή που θα μπορούσε να υπολογίσει και να επεξεργαστεί ολόκληρο το σύμπαν. Με αυτήν την οπτική, οι νόμοι εστιάζονται σταδιακά μέσα από μία «φύρδην-μίγδην προέλευση», όπως έχει πει χαρακτηριστικά ο John Wheeler.

Τότε το ζήτημα που αντιμετωπίζουμε είναι, γιατί οι νόμοι έχουν εστιαστεί σε μία τέτοια βιο-φιλική ρύθμιση; Εδώ είναι που υπεισέρχεται ο βρόχος της ανατροφοδότησης. Εάν αποδεχτεί κανείς ότι οι ίδιοι οι νόμοι δεν είναι κάτι το στατικό, εξαιτίας της περιορισμένης επεξεργαστικής δυνατότητας του σύμπαντος, τότε ο δρόμος μένει ανοιχτός για το σύμπαν, ώστε να σχεδιάσει αυτές τις βιο-φιλικές παραμέτρους μέσα από αυτόν τον βρόχο ανατροφοδότησης.

Ένα από τα θέματα που ερευνάτε εδώ και χρόνια είναι η διασταύρωση της επιστήμης με τη θρησκεία. Πιστεύετε πως αυτές οι νέες ιδέες σχετικά με τη διαμόρφωση του κοσμικού τοπίου για παράδειγμα, ή την κβαντική φύση του σύμπαντος μπορούν να τροφοδοτήσουν επίσης και τον θρησκευτικό ή πνευματικό στοχασμό;

Υπάρχει μεγάλος συσχετισμός αλλά και σύγκρουση μεταξύ των δύο αυτών πεδίων, διότι το ερώτημα που ερευνάται είναι, γιατί το σύμπαν μοιάζει να έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να μπορεί να φιλοξενήσει τη ζωή. Για τους περισσότερους ανθρώπους, η πρώτη ερμηνεία είναι ότι το έχει φτιάξει έτσι ο Θεός. Αυτό που θέλω να πω εγώ είναι, πως μια τέτοια απάντηση δεν μπορεί να μας διαφωτίσει, δε μας βγάζει πουθενά. Απλώς μεταθέτει το πρόβλημα σε μία άλλη σφαίρα επιρροής. Το να λέει κανείς ότι το έφτιαξε έτσι ο Δημιουργός, δεν διαφέρει και πολύ από το να λέμε ότι το έφτιαξαν έτσι οι φυσικοί νόμοι. Και οι δύο ερμηνείες επικαλούνται κάτι που είναι εκτός του σύμπαντος.

Το πρόβλημα με το να απαντάμε ότι έχει σχεδιαστεί έτσι από τον Θεό τον ίδιο είναι ότι δεν δίνεται κάποια εξήγηση, απλώς επικαλούμαστε έναν ανεξήγητο σχεδιαστή. Δεν απαντάει τίποτε, απλώς μεταθέτει το πρόβλημα. Αλλά και το να δηλώνουμε ότι οι φυσικοί νόμοι απλώς έτυχε να επιτρέπουν τη ζωή, δεν αποτελεί επίσης εξήγηση.

Αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να προχωρήσω πέρα από αυτό το στείρο πηγαινέλα μεταξύ της θρησκείας και της επιστήμης, που προσπαθούν να διερευνήσουν αυτά τα έσχατα ερωτήματα. Προσπαθούμε να στοχαστούμε και να ερευνήσουμε κάποιες καινούργιες ιδέες, μέσα από τις οποίες δοκιμάζουμε να φανταστούμε ότι το σύμπαν σχεδίασε από μόνο του τη βιο-φιλικότητά του. Ψάχνουμε δηλαδή να βρούμε την απάντηση μέσα στο ίδιο το σύμπαν. Τώρα, αυτό είναι τελείως σύμφωνο με το να θεωρούμε ότι το σύμπαν έχει κάποιου είδους βαθύτερη σημασία και σκοπό, αλλά αυτή η σημασία και ο σκοπός είναι ένα εγγενές χαρακτηριστικό του. Δεν έχει επιβληθεί σ' αυτό από κάποια εξωτερική θεία δύναμη. Συνεπώς αυτές οι ιδέες εμπλέκονται με τα θεολογικά ζητήματα.

 

<<site map

Χρόνος εκτέλεσης : 0.123 δευτερόλεπτα