ΧΟΡΗΓΟΙ

Το Άστρο της Πίστης


Με οδηγό τους το φως αστέρος ον είδον εν τη Ανατολή,» αναγράφεται στα ιερά βιβλία. Το αστέρι της Βηθλεέμ έχει αφήσει το σημάδι του στα Ευαγγέλια. Για αιώνες, επιστήμονες και απλοί άνθρωποι προσπαθούσαν να λύσουν το γρίφο, ήταν καθαρά ένα θείο σημάδι ή ένα απλό αστρονομικό γεγονός;

Πριν από 2.000 χρόνια, μια χειμωνιάτικη νύχτα, ένα νέο αστέρι ήρθε να επισκεφτεί τα άλλα άστρα στον ουρανό. Ήταν τόσο φωτεινό, που η λάμψη του έπεφτε στους γκρίζους λόφους και έκανε τη νύχτα μέρα. Οι βοσκοί είδαν το άστρο και τρομοκρατήθηκαν από την έντονη λάμψη του. Ήταν ο οδηγός τους για το επικό τους ταξίδι προς το Μεσσία. Όμως τι ακριβώς ήταν το Άστρο της Βηθλεέμ; Τι να συνέβη άραγε την Άγια εκείνη νύχτα πάνω στον ουρανό της Βηθλεέμ;

Κανείς δεν γνωρίζει και κανείς δεν μπορεί να πει υπεύθυνα τι ακριβώς συνέβη. Η σύγχρονη επιστήμη έχει ήδη αρχίσει να αποκαλύπτει τα μυστήρια που κρύβονται πίσω από τις πιο γνωστές ιστορίες αστρονομικών φαινομένων. Οι νέες εξελίξεις στην τεχνολογία επιτρέπουν στους επιστήμονες να χαρτογραφήσουν τους αρχαίους σκοτεινούς ουρανούς με εκπληκτική ακρίβεια.

Με την πρόοδο της μελέτης των κινήσεων των πλανητών και των αστέρων, οι ειδικοί αρχίζουν να αμφισβητούν την παραδοσιακή θεωρία του φωτεινού κομήτη για το αστέρι της Βηθλεέμ, δίνοντας βάση σε μερικά από τα πιο ασυνήθιστα αστρονομικά γεγονότα που θα μπορούσαν να έχουν παρατηρήσει οι τρείς Σοφοί στον βραδινό ουρανό.

Δεν υπάρχει ακριβή ημερομηνία, ούτε λεπτομερής περιγραφή, ακόμα και η ταυτότητα των τριών αντρών είναι άγνωστη. Σύμφωνα με τις πιο δημοφιλείς απόψεις, οι τρείς σοφοί, γνωστοί επίσης ως οι Μάγοι της Ανατολής, ήταν ιερείς από την Περσία.

Η ονομασία magos προέρχεται από τη λατινική magi και αυτή από την ελληνική «μάγοι». Αυτός ο όρος είχε διαφορετική σημασία από τη σημερινή, ήταν ένας τίτλος που δινόταν στις τάξεις του ιερατείου των ζωροαστριστών. Σαν μέρος της θρησκείας τους, οι ιερείς έδιναν ιδιαίτερη σημασία στους αστερισμούς, κερδίζοντας έτσι διεθνή φήμη στον τομέα της αστρολογίας.

Τι ήταν τελικά όμως αυτό που οδήγησε τους τρείς Μάγους στη Βηθλεέμ; Οι περισσότεροι ειδικοί πιθανολογούν ότι ο Χριστός γεννήθηκε μεταξύ Μαΐου του 7 π.Χ. και Απριλίου του 5 π.Χ., κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Ηρώδη, ο οποίος θεωρείται ότι πέθανε το 4 π.Χ.

Σήμερα οι αστρονόμοι έχουν να προτείνουν τέσσερα ουράνια φαινόμενα τα οποία θα μπορούσαν να έχουν βαπτιστεί με την θεϊκή υπόσταση του Αστέρα της Βηθλεέμ.

Τριπλή αστρική σύνοδο πλανητών

Ο Αμερικανός αστρονόμος Ρ. Σίννοτ, βασιζόμενος στους προγενέστερούς του Αμερικανούς αστρονόμους Τζ. Στόκγουελ (1892) και Τζ. Σουΐφτ (1893), και αφού μελέτησε τις πλανητικές συνόδους, οι οποίες συνέβησαν από το 12 π.Χ. έως 6 π.Χ., υποστήριξε το έτος 1968, ότι το έτος 3 π.Χ. και 2 π.Χ. συνέβησαν δύο σύνοδοι, των πλανητών Αφροδίτης και Δία αντίστοιχα και πιθανώς να σχετίζονται με το άστρο της Βηθλεέμ.

Αν υποθέσουμε, ότι ο Ηρώδης δεν πέθανε το 4 π.Χ., όπως οι περισσότεροι ιστορικοί υποστηρίζουν, η υπόθεση αυτή δεν ευσταθεί, διότι οι προαναφερθείσες σύνοδοι διήρκεσαν μικρό χρονικό διάστημα.

Η υπόθεση ότι το «άστρο» της Βηθλεέμ σχετίζεται με την τριπλή σύνοδο Δία και Κρόνου υποστηρίχτηκε από αρκετούς αστρονόμους. Την άποψη αυτή υπεστήριξαν ο Ρ. Νιούτον το έτος 1972, ο Ι. Έλλιοτ το έτος 1978 και ο αστρονόμος Ρ. Μπίντερ το έτος 1996, ο οποίος υπολόγισε μέσω ενός ειδικού λογισμικού σ'Α ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή, ότι στις τρεις Δεκεμβρίου του έτους 7 π.Χ. συνέβη η εν λόγω τριπλή σύνοδος.

Η άποψη αυτή ενισχύεται και από την ανακάλυψη αστρονομικών αρχείων το έτος 1925, στην αρχαία πόλη Σαϊπάρ, στα οποία είναι καταγεγραμμένο το εν λόγω αστρονομικό φαινόμενο το έτος 7 π.Χ.

Έκλειψη του Δία

Πρόσφατα ο αμερικανός αστρονόμος Μάϊκλ Μόλναρ ήρθε να προσθέσει τη δική του ενδιαφέρουσα εκδοχή στην ερμηνεία του φαινομένου του άστρου της Βηθλεέμ. Ο αστρονόμος ισχυρίζεται ότι έχει βρει την πρώτη αναφορά του αστεριού της Βηθλεέμ εκτός της Βίβλου.

Μετά από τη μελέτη των συμβολισμών στα ρωμαϊκά νομίσματα, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το «αστέρι» ήταν στην πραγματικότητα μια διπλή έκλειψη του Δία, σε μια σπάνια αστρολογική συζυγία, που εμφανίστηκε στον αστερισμό του Κριού στις 20 Μαρτίου, του 6 π.Χ., και πάλι στις 17 Απριλίου, του 6 π.Χ. Την απόδειξη της θεωρία του ο Μάϊκλ Μόλναρ την βρήκε στο Mathesis, ένα βιβλίο που γράφτηκε από ένα Ρωμαίο αστρολόγο, ο οποίος αργότερα έγινε Χριστιανός, ονόματι Firmicus Maternus, στο 334 μ.Χ.

Υπερκαινοφανής Αστέρας

Οι υπερκαινοφανείς (Σούπερ Νόβα) αστέρες ανήκουν σε μία κατηγορία αστεριών, των οποίων το μέγεθος και η λαμπρότητα μεταβάλλεται απότομα. Συνήθως είναι αόρατοι με μικρά τηλεσκόπια. Λάμπουν ξαφνικά σε ένα σημείο του ουρανού και μετά, με γρήγορο ρυθμό χάνουν την λαμπρότητά τους.

Η διαφορά μεταξύ των καινοφανών και υπερκαινοφανών αστέρων είναι ότι στους δεύτερους, η προαναφερθείσα διαδικασία είναι πολύ πιο ταχεία και έντονη.

Μήπως όμως, το «άστρο» της Βηθλεέμ ήταν ένας υπερκαινοφανής αστέρας; Τέτοιες περιπτώσεις έχουν καταγραφεί κατά το παρελθόν, πχ. το έτος 1054 μ.Χ. όταν ένας αστρικός γίγαντας εξερράγη και έγινε υπερκαινοφανής αστέρας, το έτος 1230 μ.Χ. που ήταν ορατός με γυμνό μάτι για τρεις συνεχείς μήνες, το έτος 1987 στο γαλαξία LMC.

Ούτε όμως η ερμηνεία αυτή μπορεί να σταθεί κι αυτό διότι, όπως γράφουν οι καθηγητές αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Σ. Θεοδοσίου και Μ. Δανέζης: «Από αστρονομική άποψη ένας υπερκαινοφανής θα ήταν το τέλειο άστρο της Βηθλεέμ, αφού βέβαια σχετιζόταν με την εμφάνιση ενός «πραγματικά» νέου άστρου για τις συνθήκες παρατήρησης της εποχής.»

«Μία τέτοια κοσμική καταστροφή είναι πάρα πολύ θεαματική και εύκολα αντιληπτή για τους ειδικούς αστρονόμους. Ένας πραγματικά λαμπρός αστέρας, ορατός ακόμη και με το φως της μέρας, θα ήταν η καλύτερη εξήγηση για την φύση του άστρου της Βηθλεέμ.
Σήμερα, γνωρίζουμε ότι τα υπολείμματα του υπερκαινοφανούς παραμένουν στο χώρο έκρηξης σαν νεφέλωμα για εκατοντάδες χρόνια. Γι'Α αυτό το λόγο, οι αστρονόμοι μπορούν ν'Α ανατρέξουν στο παρελθόν και να υπολογίσουν τον χρόνο της αρχικής έκρηξης.»
«Δυστυχώς όμως τίποτε δεν φθάνει ως την εποχή της γέννησης του Χριστού. Δηλαδή, κατά την περίοδο της γέννησης και τις επίγειας δράσης του Σωτήρα Χριστού, δεν υπάρχει κάποια ιστορική ή αστρονομική μαρτυρία εμφάνισης ενός υπερκαινοφανούς αστέρα».

Δυο πλανήτες σαν ένα άστρο

Μια όμως είναι η θεωρία που υποστηρίζει την πιο περίεργη πλοκή. Η ημερομηνία του εορτασμού των Χριστουγέννων τέθηκε μετά από εκατονταετίες και αμφισβητείται από πολλούς. Ωστόσο, ο καθηγητής νομικής και αστρονόμος Rick Larson από το Τέξας θεωρεί ότι ο Ιησούς θα μπορούσε πραγματικά να έχει γεννηθεί την 25η Δεκεμβρίου.

Σε αντίθεση με τους περισσότερους αστρονόμους, ο Larson μελέτησε τα τελευταία ουράνια φαινόμενα, επειδή πιστεύει ότι ο υπολογισμός της ημερομηνίας θανάτου του Ηρώδη είναι λανθασμένος. Η ημερομηνία 4 μ.Χ, βασίζεται σε γραπτά του ιστορικού Flavius Josephus, όμως σε κάθε του χειρόγραφο πριν από το 1544 υποστηρίζει ότι ο Ηρώδης πέθανε το 1 π.Χ.

Τον 2ο αιώνα π.Χ. ο Δίας συναντήθηκε με ένα από τα λαμπρότερα αστέρια του, τον Regulus, γνωστό και ως «Μικρός Βασιλιάς». Εννέα μήνες αργότερα, ο Δίας συνάντησε την Αφροδίτη. Αυτές οι συναντήσεις θα μπορούσαν να θεωρηθούν συμβολικές για την εποχή.

Οι πλανήτες έδειχναν να είναι τόσο κοντά, ώστε έμοιαζαν με ένα λαμπρό φωτεινό αστέρι στον ουρανό. Ο καθηγητής Larson πιστεύει ότι το φως αυτό ήταν που βοήθησε τους Μάγους να ταξιδέψουν στην Ανατολή. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, ο Δίας συνέχιζε να κινείται στον ουρανό έως ότου εμφανίστηκε εντελώς ακίνητος πάνω από τη Βηθλεέμ.

 

 

<<site map

Χρόνος εκτέλεσης : 0.123 δευτερόλεπτα