ΧΟΡΗΓΟΙ

Ποσειδώνας


Ο Ποσειδώνας είναι ο όγδοος, κατά σειρά απόστασης από τον ήλιο, πλανήτης του Ηλιακού Συστήματος. Δεν είναι ορατός με γυμνό μάτι, ενώ αν παρατηρηθεί με ισχυρό τηλεσκόπιο μοιάζει με πράσινο δίσκο. Στην αστρονομία συμβολίζεται με την τρίαινα ♀


Γενικά

Ανακαλύφθηκε θεωρητικά το 1843, πριν παρατηρηθεί με τηλεσκόπιο, λόγω των βαρυτικών του επιδράσεων (παρέλξεις) που ασκούσε στον Ουρανό. Ο Γάλλος μαθηματικός αστρονόμος Ουρμπέν Λεβεριέ (Urbain Leverrier, 1811-1877) του αστεροσκοπείου των Παρισίων, υπολόγισε θεωρητικά και υπέδειξε την ακριβή θέση στην οποία έπερεπε να βρίσκεται ένας άγνωστος πλανήτης, όπου και πράγματι βρέθηκε (παρατηρήθηκε) και καταγράφηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1846 από τον Γερμανό αστρονόμο Γιόχαν Γκάλλε (Johan Galle) του αστεροσκοπείου του Βερολίνου.


Η διάμετρός του είναι περίπου 3,5 φορές μεγαλύτερη από αυτή της Γης, ενώ ο όγκος του είναι ίσος με 42 γήινους όγκους. Αντίθετα η πυκνότητα του είναι μικρή και για αυτόν τον λόγο η μάζα του είναι 17 φορές μεγαλύτερη από τη μάζα της Γης. Η επιτάχυνση της βαρύτητας στην επιφάνειά του φτάνει τα 13,47 m/sec2 .

Ατμόσφαιρα

Περιβάλλεται από πυκνή ατμόσφαιρα που αποτελείται κυρίως από μεθάνιο και υδρογόνο. Υπάρχει ακόμη και ήλιο, σε αναλογία πιθανότατα μικρότερη από 0,25:1 της συγκέντρωσης του υδρογόνου. Ο εντυπωσιακότερος σχηματισμός στην επιφάνεια του πλανήτη είναι η Μεγάλη Σκοτεινή Κηλίδα στο νότιο ημισφαίριο. Η Μεγάλη Σκοτεινή Κηλίδα είναι περίπου η μισή της Μεγάλης Ερυθρής Κηλίδας του Δία, με διάμετρο ίση με της Γης.

Δακτύλιοι

Στον Ποσειδώνα παρατηρήθηκαν τέσσερις δακτύλιοι, ανάλογοι με του Ουρανού και του Κρόνου, οι οποίοι είναι αρκετά λεπτοί και αμυδροί. Αποτελούνται από παγωμένο μεθάνιο και από σωματίδια σκόνης που προέρχονται από θραύσματα συγκρούσεων. Επειδή τα υλικά αυτά δεν είναι ομοιόμορφα κατανεμημένα, μερικά τμήματα των δακτυλίων φαίνονται πιο λαμπερά από άλλα. Εκτείνονται σε απόσταση από 40.000 χιλιόμετρα πάνω από τα σύννεφα του πλανήτη και μέχρι τα 63.000 χιλιόμετρα ενώ το πλάτος τους δεν ξεπερνάει τα 15 με 20 χιλιόμετρα. Ο εξωτερικός δακτύλιος ονομάζεται Δακτυλιος Adams και περιέχει τρία ανεξάρτητα τόξα: την Ελευθερία, την Ισότητα και την Αδελφότητα. Ο αμέσως επόμενος ονομάζεται Γαλάτεια. Στη συνέχεια βρίσκεται ο Le Verrier (του οποίου οι απολήξεις ονομάζονται Lassell και Arago) και τέλος ο αμυδρός αλλά πλατύς δακτύλιος του Galle.

Μαγνητικό Πεδίο

Το μαγνητικό πεδίο του Ποσειδώνα μοιάζει με του Ουρανού και έχει παράξενο προσανατολισμό. Ο άξονας του μαγνητικού πεδίου σχηματίζει γωνία περίπου 50° με τον άξονα περιστροφής του πλανήτη. Ο λόγος της μεγάλης αυτής απόκλισης δεν είναι ακόμη γνωστός. Η ένταση του μαγνητικού πεδίου είναι περίπου ίση με το 1/5 της έντασης του γήινου μαγνητικού πεδίου. Το μαγνητικό πεδίο πιθανόν να δημιουργείται από κινήσεις αγώγιμου υλικού (ίσως νερού) στα μεσαία στρώματά του.

Δορυφόροι

Ο Ποσειδώνας, μέχρι σήμερα, έχει 13 γνωστούς δορυφόρους: Τα ονόματα των οποίων είναι τα εξής: Ναϊάδα, Θάλασσα, Δέσποινα, Γαλάτεια, Λάρισσα, Πρωτέας, Τρίτωνας, Νηρηίδα, Αλιμήδη, Σαώ, Λαομέδεια, Ψαμάθη, Νησώ.

Εξερεύνηση

Ο Ποσειδώνας έχει εξερευνηθεί έως σήμερα μόνο από μια διαστημική αποστολή, το Βόγιατζερ 2, που πέρασε σε απόσταση 4.500 περίπου χιλιομέτρων από τις κορυφές των νεφών του πλανήτη. Ενώ οι επιστήμονες περίμεναν ότι θα συναντούσαν έναν πλανήτη με ήρεμη ατμόσφαιρα, όπως ο Ουρανός, επειδή η ηλιακή ακτινοβολία που φτάνει στο εξωτερικό ηλιακό σύστημα είναι ελάχιστη, το Βόγιατζερ τους διέψευσε, αποκαλύπτοντας έναν πλανήτη με τους πιο γρήγορους ανέμους στο ηλιακό σύστημα, μα και με μια κηλίδα στην ατμόσφαιρα, μια μεγάλη ατμοσφαιρική καταιγίδα δηλαδή, αντάξια του μεγέθους της Μεγάλης Κόκκινης Κηλίδας του Δία, κατ' αναλογία με το μικρότερο μέγεθος του Ποσειδώνα. Το Βόγιατζερ επιβεβαίωσε επίσης την ύπαρξη των δακτυλίων του πλανήτη και φωτογράφισε τους δορυφόρους του και ιδιαίτερα τον Τρίτωνα, ανακαλύπτοντας στην επιφάνειά του κρυοηφαίστεια που εκτινάσσουν πίδακες παγωμένου αζώτου.


Κατά τη δεκαετία του '90 υπήρχαν θεωρητικά σχέδια για επιπλέον αποστολές στον Ποσειδώνα, όμως ακυρώθηκαν. Σήμερα (2009) δεν υπάρχουν άμεσα σχέδια για την αποστολή κάποιας διαστημοσυσκευής στον πλανήτη.

 

Ποσειδώνας Neptune symbol.ant.png

Ο Πλανήτης Ποσειδώνας

Ο πλανήτης Ποσειδώνας

Ανακάλυψη
Ανακαλύφθηκε από Urbain Le Verrier,
John Couch Adams και Johann Galle
Ανακαλύφθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1846
Χαρακτηριστικά τροχιάς
Αφήλιο 4.553.946.490 km
(30,44125206 AU)
Περιήλιο 4.452.940.833 km
(29,76607095 AU)
Ημιάξονας τροχιάς 4.503.443.661 km
(30,10366151 AU)
Εκκεντρότητα 0,011214269
Περίοδος περιφοράς 60.190 ημέρες
(164,79 χρόνια)
Συνοδική Περίοδος 367,49 ημέρες
Μέση Ταχύτητα Τροχιάς 5,43 km/s
Κλίση 1,767975° ως προς την Εκλειπτική
6,43° ως προς τον Ηλιακό
ισημερινό
Μήκος του ανερχόμενου σημείου 131,794310°
Όρισμα του περιηλίου 265,646853°
Δορυφόροι 13
Φυσικά Χαρακτηριστικά
Ισημερινή Ακτίνα 24.764 ± 15 km
(3,883 γήινες)
Πολική Ακτίνα 24.341 ± 30 km
(3,829 γήινες)
Πεπλάτυνση 0,0171 ± 0,0013
Επιφάνεια 7,6408 ×109 km2
(14,98 γήινες)
Όγκος 6,254 ×1013 km3
(57,74 γήινες)
Μάζα 1,0243 ×1026 kg
Μέση πυκνότητα 1,638 g/cm3
Επιφανειακή Βαρύτητα στον Ισημερινό 11,15 m/s2
Ταχύτητα Διαφυγής 23,5 km/s
Αστρονομική περίοδος περιστροφής 0,6713 ημέρες
(16 h 6 min 36 s)
Ταχύτητα περιστροφής στον Ισημερινό 2,68 km/s
9.660 km/h
Κλίση άξονα 28,32°
Ορθή αναφορά
του βόρειου πόλου
19 h 57 min 20 s
Απόκλιση 42,950°
Λευκαύγεια 0,290
Φαινόμενο μέγεθος 8 ως 7,78
Θερμοκρασία
ελάχ. μέση μεγ.
  72 K  
Χαρακτηριστικά ατμόσφαιρας
Υδρογόνο 80±3,2%
Ήλιο 19±3,2%
Μεθάνιο 1,5±0,5%
Αιθάνιο ~0,00015%

πηγή: Ελληνική Βικιπαίδεια

 

 

<<site map

Χρόνος εκτέλεσης : 0.08 δευτερόλεπτα