ΧΟΡΗΓΟΙ

Ν


  Ναδίρ - Ναυτιλιακοί πλανήτες Νέος Γενικός Κατάλογος νεφελωμάτων και αστρικών σμηνών (NGC) - Νετρίνο - Νεφέλωμα - Νεφέλωμα της Λιμνοθάλασσας - Νέφη του Μαγγελάνου - Νέφος του Οορτ  - Νιμπίρου ή πλανήτης Χ - Νόμοι του Κέπλερ - Νόμος του Hubble -

 


 

Ναδίρ

 

      Το σημείο της Ουράνιας σφαίρας όπου συναντάται η κατακόρυφος που περνά από τον παρατηρητή και το κέντρο της Γης προεκτεινόμενη προς τα κάτω.

      Το αντιδιαμετρικό σημείο της Ουράνιας σφαίρας ονομάζεται Ζενίθ.

 


 

Νεφέλωμα

 

      Στο χώρο που υπάρχει μεταξύ των αστεριών σε ένα γαλαξία μπορούμε να εντοπίσουμε τα λεγόμενα νεφελώματα.Το υλικό από το οποίο αποτελούνται τα νεφελώματα είναι σκόνη και αέρια (κυρίως υδρογόνο).Τα νεφελώματα τα χωρίζουμε σε τρεις κατηγορίες.

      Σκοτεινά νεφελώματα
      Η πρώτη κατηγορία είναι τα σκοτεινά νεφελώματα.Με τον όρο σκοτεινά νεφελώματα εννοούμε τα νεφελώματα εκείνα που δεν συνοδεύονται από αστέρες ή εκείνα που έχουν την ιδιότητα να απορροφούν το φως των αστεριών που βρίσκονται από πίσω τους με αποτέλεσμα να μην ειναι ορατά για το ανθρώπινο μάτι.Ωστόσο η ακτινοβολία που απορροφούν τα σκοτεινά νεφελώματα δεν ειναι ομοιόμορφη (ποσοτικά) για όλα τα μήκη κύματος του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος.Συγκεκριμένα όσο το μηκος κύματος μικραίνει τόσο η "απορροφητική" ικανότητα του νεφελώματος μεγαλώνει.Εκμεταλευόμενοι αυτό το γεγονός χρησιμοποιούμε φωτογραφικές πλάκες ευαίσθητες στην ερυθρή ή στην υπέρυθρη ακτινοβολία (δηλαδή μεγάλα μήκη κύματος) και έτσι ανιχνεύουμε την ύπαρξη των αστεριών που βρίσκονται πίσω από τα σκοτεινά νεφελώματα.Χαρακτηριστικό παράδειγμα σκοτεινού νεφελώματος είναι το νεφέλωμα της Κεφαλής του Ίππου στον αστερισμό του Ωρίωνα.

      Φωτεινά νεφελώματα
      Η δεύτερη κατηγορία είναι τα φωτεινά νεφελώματα.Με τον όρο φωτεινά νεφελώματα εννοούμε τα νεφελώματα τα οποία ανακλούν ή και διαχέουν το φως των αστεριών.Γι' αυτό το λόγο λέγονται και νεφελώματα ανακλάσεως.

      Πλανητικά νεφελώματα
      Τρίτη και τελευταία κατηγορία είναι τα πλανητικά νεφελώματα.Πέρα από το όνομά τους δεν εχουν καμια απολύτως σχέση με πλανήτες.Τα νεφελώματα αυτού του είδους σχηματίζονται από το θάνατο αστέρων.Δημιουργούνται από μια ισχυρή έκρηξη των εξωτερικών στρωμάτων των αστέρων οι οποιοι βρίσκονται στο κέντρο αυτών των νεφελωμάτων      <---επιστροφή

 


 

NGC ή Νέος Γενικός Κατάλογος νεφελωμάτων και αστρικών σμηνών

 

      NGC (New General Catalog): Ο Νέος Γενικός Κατάλογος νεφελωμάτων και αστρικών σμηνών που δημιουργήθηκε από τον Dreyer το 1888 και περιέχει 13.226 αντικείμενα βαθέος ουρανού τα οποία χαρακτηρίζονται από την συντομογραφία NGC και τον αύξοντα αριθμό τους. Τα 7.840 από τα αντικείμενα του καταλόγου είναι νεφελώματα.

      Ο Νέος Γενικός Κατάλογος χρησιμοποιείται έως σήμερα και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό από τους ερασιτέχνες αστρονόμους  <---επιστροφή

 


 

Νετρίνο

 

      Το νετρίνο είναι ένα υποατομικό σωματίδιο, που μοιάζει πολύ με το ηλεκτρόνιο, αλλά δεν έχει ηλεκτρικό φορτίο ενώ η μάζα του είναι πολύ μικρή, με πιθανότητα να είναι ακόμα και μηδενική. Τα νετρίνα είναι από τα πλέον άφθονα σωματίδια στο Σύμπαν.

      Επειδή εμφανίζουν πολύ μικρή αλληλεπίδραση με την ύλη, είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανιχνευτούν. Οι πυρηνικές δυνάμεις βλέπουν τα ηλεκτρόνια και τα νετρίνα ταυτόσημα. Κανένα από τα δύο δεν συμμετέχει στις ισχυρές πυρηνικές αλληλεπιδράσεις, αλλά αντίθετα συμμετέχουν και τα δύο στις ασθενείς πυρηνικές αλληλεπιδράσεις.

      Τα σωματίδια γενικά που εμφανίζουν αυτή την ιδιότητα ονομάζονται λεπτόνια.  <---επιστροφή

 


 

Ναυτιλιακοί πλανήτες

 

      Ναυτιλιακοί Πλανήτες χαρακτηρίζονται μόνο εκείνοι που παρουσιάζουν ενδιαφέρον παρατήρησης και υπολογισμών στην αστρονομική ναυτιλία.
      Ναυτιλιακοί πλανήτες θεωρούνται η Αφροδίτη (Venus), ο Άρης (Mars), ο Δίας (Jupiter) και ο Κρόνος (Saturn) που κρίνονται κατάλληλοι για παρατήρηση, λόγω του μεγάλου μεγέθους τους.
      Επειδή οι εξωτερικοί πλανήτες μπορούν λα λάβουν αποχή μέχρι και 180° είναι προφανές ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν όχι μόνο για τον υπολογισμό του μήκους αλλά και του πλάτους κατά την μεσουράνισή τους. Εφόσον οι πλανήτες αυτοί βρίσκονται πάνω από τον ορίζοντα, όταν ο Ήλιος βρίσκεται κάτω από αυτόν, (κατά το λυκαυγές και το λυκόφως) μπορεί να μετρηθεί το αληθές ύψος τους με τον εξάντα.
      Από τους παραπάνω πλανήτες η Αφροδίτη ως κατώτερος πλανήτης βρίσκεται πάντα κοντά στον Ήλιο μη απομακρυνόμενη πέραν των 47°, οπότε μόνο κατά την εποχή που αυτή παρουσιάζει την μέγιστη αποχή της είναι κατάλληλη για παρατήρηση. Όταν δε αυτή παρατηρείται (βρίσκεται) στο δυτικό τμήμα του ορίζοντα ονομάζεται Έσπερος ή Αποσπερίτης, αντίθετα όταν είναι στο ανατολικό τμήμα Αυγερινός ή Εύφορος ή και Εωσφόρος. 
<---επιστροφή

 


 

Νόμος του Hubble.

 

      Περίπου το 1913 αρκετοί αστρονόμοι, μεταξύ τους και ο Edwin Hubble, χρησιμοποίησαν μεταβλητά άστρα γνωστά ως Κηφείδες (αστέρια που η ένταση τους κυμαίνεται) για να μετρήσει τη σχέση περιόδου - φωτεινότητάς τους. Με αυτό θα εύρισκε με ακρίβεια την απόσταση οποιουδήποτε Κηφείδη στην γειτονιά μας.

      Ο Hubble έγινε ο πρώτος αστρονόμος που μπόρεσε να ανακαλύψει έναν ανεξάρτητο γαλαξία έξω από τα όρια του δικού μας Γαλαξία. Ο Hubble υπολόγισε ότι η απόσταση του γαλαξία Ανδρομέδα από μας ήταν 900.000 έτη φωτός, μεγαλύτερη από το υπολογισμένο μέγεθος του Γαλαξία μας.
      Χρησιμοποιώντας τις μετρήσεις της ακτινικής ταχύτητας του Slipher μαζί με τους υπολογισμούς του Hubble άρχισε να παρατηρεί έναν συσχετισμό μεταξύ της απόστασης αυτών των γαλαξιών και των ακτινικών ταχυτήτων τους.

      Η απόδειξη ήταν αποφασιστικής σημασίας: όσο πιο μακριά ήταν ένας γαλαξίας σχετικά με τη γη, τόσο μεγαλύτερη ήταν και η ταχύτητα αυτού του γαλαξία. Ο Hubble είχε την αδιάψευστη απόδειξη ότι το σύμπαν επεκτεινόταν.

      Μέχρι το 1936 ο Hubble είχε λάβει αποδεικτικά στοιχεία από γαλαξίες πάνω από 100 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά.

      Οι ερυθρές μετατοπίσεις σε αυτήν την απόσταση ήταν τόσο μεγάλες που οι φασματικές γραμμές είχαν αλλάξει το χρώμα τους.  <---επιστροφή

 


Νέφος του Οορτ

 

 

      Το Νέφος του Oort είναι περιοχή του εξωτερικού ηλιακού συστήματος. Αποτελείται από πυρήνες κομητών και βρίσκεται σε απόσταση από 50.000 - 100.000 AU από τον Ήλιο, χίλιες φορές πιο μακρυά από τον Πλούτωνα ή περίπου ένα έτος φωτός. Λόγω της απόστασης δεν έχει ακόμα παρατηρηθεί κάποιο σώμα από αυτά που το αποτελούν, με μόνες εξαίρεσεις τη Sedna και το 2006 SQ372, που υποστηρίζεται ότι είναι σώματα Oort. Το Νέφος του Oort λοιπόν είναι προς το παρόν κατά κύριο λόγο μια θεωρητική κατασκευή.

      Θεωρία
      Η αρχική ιδέα ανήκει στον Εσθονό αστρονόμο Ερνστ Έπικ (Ernst Opik), που στα 1932 υποστήριξε ότι οι κομήτες προέρχονται από ένα νέφος στις εξωτερικές περιοχές του Ηλιακού Συστήματος. Η ιδέα αυτή επανεισάχθηκε το 1950 από τον Ολλανδό αστρονόμο Γιάν Όορτ (Jan Hendrick Oort). Η λογική ήταν η εξής: εφόσον όλοι οι κομήτες κάποια στιγμή καταστρέφονται μέσα στο Ηλιακό Σύστημα (λόγω της βαρύτητας του Ήλιου ή των μεγάλων πλανητών), δεν θα έπρεπε, μετά από πέντε δισεκατομμύρια χρόνια ύπαρξης του Ηλιακού Συστήματος, να παρατηρούνται πια κομήτες. Άρα πρέπει να υπάρχει μια πηγή πυρήνων κομητών, που στέλνει συνεχώς κομήτες στο εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα.

      Αν ληφθούν υπόψη και οι τροχιές των κομητών μεγάλης περιόδου, η πηγή αυτή πρέπει να απέχει κάπου 50.000 AU από τον Ήλιο και να περιέχει εκατομμύρια πυρήνων. Λόγω του ότι οι κομήτες μεγάλης περιόδου έρχονται έξω απ' την εκλειπτική, η πηγή τους πρέπει να περιβάλλει σφαιρικά το Ηλιακό Σύστημα.

      Δημιουργία
      Τα αντικείμενα του Νέφους του Oort δημιουργήθηκαν κι αυτά μαζί με τους πλανήτες και τα υπόλοιπα σώματα του ηλιακού μας συστήματος. Η βαρυτική τους αλληλεπίδραση όμως κυρίως με τους μεγάλους πλανήτες άλλαξε τις τροχιές τους και τα εξακόντισε έξω απ' το ηλιακό σύστημα, προς όλες τις κατευθύνσεις. Αλληλεπιδράσεις με τα βαρυτικά πεδία άλλων αστεριών (που παίζουν ρόλο σε τέτοιες αποστάσεις) έδωσαν στο Νέφος του Oort τη σφαιρική κατανομή του. 
<---επιστροφή

 


 

Νόμοι του Κέπλερ.

 

      Ο Νόμος των ελλειπτικών τροχιών ή νόμος πλανητικών τροχιών ή Πρώτος νόμος Κέπλερ είναι νόμος που περιλαμβάνεται στους νόμους του πλανητικού συστήματος και που διατύπωσε ο Γερμανός αστρονόμος Ι. Κέπλερ (1571-1630) μελετώντας τα δεδομένα των παρατηρήσεων της κίνησης των πλανητών που προηγουμένως είχε συγκεντρώσει ο Δανός αστρονόμος Τύχο Μπράχε (1546-1601).
Ο νόμος αυτός είναι ο πρώτος από τους τρεις που ανακάλυψε και διατύπωσε ο Κέπλερ και που διέπουν τη κίνηση των πλανητών γύρω από τον Ήλιο. Σύμφωνα με τον νόμο αυτόν:
      Οι τροχιές των πλανητών είναι ελλείψεις, των οποίων τη μία εστία, κοινή σε όλες τις πλανητικές τροχιές, κατέχει ο Ήλιος.
Επί της ελλειπτικής αυτής τροχιάς των πλανητών περιήλιο χαρακτηρίζεται το σημείο εκείνο που βρίσκεται ο πλανήτης πλησιέστερα στον Ήλιο, συνεπώς πρόκειται για το ένα ακραίο σημείο του μεγάλου άξονα και αντίθετα αφήλιο το αντιδιαμετρικό σημείο του μεγάλου άξονα.
      Ειδικά στις ελλείψεις των πλανητών ο μεγάλος ημιάξονας ονομάζεται μέση απόσταση του πλανήτη από τον Ήλιο, ενώ η ευθεία που συνδέει τον Ήλιο με την εκάστοτε θέση του πλανήτη επί της ελλειπτικής ονομάζεται επιβατική ακτίνα. Εξ άλλου και ο μέγας άξονας της τροχιάς ονομάζεται γραμμή των αψίδων, επειδή "φέρονται" επ΄ αυτόν ή άνω και η κάτω "αψίδα" της ελλειπτικής.

      Ο Νόμος των εμβαδών ή Δεύτερος νόμος Κέπλερ είναι νόμος που περιλαμβάνεται στους νόμους του πλανητικού συστήματος και που διατύπωσε ο Γερμανός αστρονόμος Ι. Κέπλερ (1571-1630) μελετώντας τα δεδομένα των παρατηρήσεων της κίνησης των πλανητών που προηγουμένως είχε συγκεντρώσει ο Δανός αστρονόμος Τύχο Μπράχε (1546-1601).
      Ο νόμος αυτός είναι ο δεύτερος από τους τρεις που ανακάλυψε και διατύπωσε ο Κέπλερ και που διέπουν την κίνηση των πλανητών γύρω από τον Ήλιο. Σύμφωνα με τον νόμο αυτόν:
Η επιβατική ακτίνα Ηλίου - Πλανήτη γράφει ίσα εμβαδά σε ίσους χρόνους ή εμβαδά ανάλογα των χρόνων.
      Αυτό βέβαια συμβαίνει επειδή η επιβατική ακτίνα αφενός δεν έχει σταθερό μήκος, αλλά λαμβάνει την μικροτερη τιμή στο περιήλιο και την μεγίστη στο αφήλιο και αφετέρου στο ότι η ταχύτητα ενός πλανήτη είναι η μεγαλύτερη όταν ο πλανήτης βρίσκεται στο περιήλιο και η μικρότερη όταν βρίσκεται στο αφήλιο. Έτσι τα μεν γραφόμενα τόξα είναι άνισα μεταξύ τους αλλά τα εμβαδά τους είναι ίσα, ανάλογα των χρόνων που αυτά γράφονται.

      Ο Νόμος αστρικών περιφορών ή Τρίτος νόμος Κέπλερ είναι νόμος που περιλαμβάνεται στους νόμους του πλανητικού συστήματος και που διατύπωσε ο Γερμανός αστρονόμος Ι. Κέπλερ (1571-1630) μελετώντας τα δεδομένα των παρατηρήσεων της κίνησης των πλανητών που προηγουμένως είχε συγκεντρώσει ο Δανός αστρονόμος Τύχο Μπράχε (1546-1601).
      Ο νόμος αυτός είναι ο τρίτος από τους τρεις που ανακάλυψε και διατύπωσε ο Κέπλερ και που διέπουν τη κίνηση των πλανητών γύρω από τον Ήλιο. Σύμφωνα με τον νόμο αυτόν:
Τα τετράγωνα των χρόνων των αστρικών περιφορών των πλανητών είναι ανάλογα των κύβων της μέσης απόστασης αυτών από τον Ήλιο.
      Σύμφωνα με το νόμο αυτό προκύπτει ότι, αν είναι γνωστός από παρατηρήσεις ο χρόνος που απαιτείται για να συμπληρώσει ένας πλανήτης την περιφορά του γύρω από τον Ήλιο, τότε εύκολα μπορεί να βρεθεί και η μέση απόσταση αυτού από τον Ήλιο.

      Πηγή: Βικιπαίδεια     
<---επιστροφή

 


 

Νιμπίρου ή πλανήτης Χ

 

      Όλοι μας κατά καιρούς έχουμε ακούσει η διαβάσει για αυτό το αστρικό σώμα.
      Τον ερχομό του τον είχαν συνδέσει με το περηβόητο έτος 2012.
      'Ελεγαν ότι θα πέσει στον πλανήτη μας και άλλα καταστροφικά σενάρια.
      Μερικοί ρε παιδί μου διαθέτουν ανυπέρβλητη φαντασία....

      Ο νιμπίρου έκανε την επισκεψή του το 2003 και έχει καταγραφεί σε φακούς κάμερας της ΝΑΣΑ ώπου του έχει στήσει καρτέρι ο ΗΛΙΟΣ και ΟΧΙ η γη.
      Η όλη ιστορία εξελίσσεται μαγικά, ο ήλιος έχει αντιληφθεί τον εισβολέα και αρχίζει να παράγει μια κολοσσιαίων διαστάσεων ηλιακή έκρηξη με τρομακτική δύναμη και ένταση προς την τροχιά του νιμπίρου!
      Το αξιοπρόσεχτο είναι ότι σκοπεύει ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Ο ΝΙΜΠΙΡΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΝΙΜΠΙΡΟΥ.
      Επί τρείς μέρες συνεχόμενες πυροβολεί ο ήλιος τον νιμπίρου απο διαφορετικές γωνίες ανάλογα με την τροχιά του και κατά τα λεγόμενα των επιστημόνων ούτε με πιθανότητες 1 προς 1 τρις δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία μια τέτοια συμπεριφορά.
      Θα μου πείτε γιατί δεν δημοσιεύτηκε και η ΝΑΣΑ το κράτησε κρυφό?
      Γιατί δεν αντιλήφθηκαντον εισβολέα η παγκόσμια επιστημονική ομάδα?
      Ε τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι πολλά.... και μάλλον αναπάντητα.
     Πάντως ο νιμπίρου ήρθε και έδωσε τέλος η συγκεκριμένη ιστορία,το σίγουρο είναι πως οι καταστροφολόγοι θα υπάρχουν!

 

Εικόνες και βίντεο μπορείτε να δείτε εδώ.                                                   <---επιστροφή
http://sohodata.nascom.nasa.gov/cgi-bin/soho_movie_theater

 

 


 

ΝΕΦΕΛΩΜΑ ΤΗΣ ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΑΣ (Μ8)

 

      Το Νεφέλωμα Λιμνοθάλασσας (Μ8, NGC 6523) είναι ένα διάχυτο νεφέλωμα που βρίσκεται στον αστερισμό του Τοξότη και είναι ορατό με γυμνό μάτι υπό καλές συνθήκες ορατότητας.
      Το νεφέλωμα ανακαλύφτηκε το 1747 από τον Γάλλο αστρονόμο Guillaume Le Gentil και ενσωματώθηκε στον κατάλογο του Μεσιέ το 1764. Ο Τζον Χέρσελ ανακάλυψε ότι η λαμπρότερη κεντρική περιοχή του νεφελώματος είχε μορφή κλεψύδρας και για το λόγο αυτό έχει ονομαστεί Hourglass Nebula (Νεφέλωμα Κλεψύδρας). Αυτή η περιοχή παρατηρήθηκε με το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble το 1997 και θεωρείται χώρος σχηματισμού αστέρων (αστρογένεσης). Το 1890, η Ιρλανδέζα αστρονόμος Agnes Mary Clerk έδωσε στο Μ8 την ονομασία <<νεφέλωμα της Λιμνοθάλασσας>>.
      Το Νεφέλωμα Λιμνοθάλασσας αποτελεί ένα τεράστιο νέφος ιονισμένου υδρογόνου και κονιορτού, το οποίο λούζεται από το φως ενός γαλάζιου υπεργίγαντα, του αστέρα 9 του Τοξότη. Το νεφέλωμα έχει μέγεθος περίπου 100 ετών φωτός και απέχει περί τα 5.000 έτη φωτός, γεγονός που του προσδίδει φαινόμενη διάμετρο τρεις φορές μεγαλύτερη από αυτήν της Πανσέληνου. Το νεφέλωμα, όπως πολλά διάχυτα νεφελώματα, περιλαμβάνει ένα ωραίο ανοικτό σμήνος, το NGC 6530, που αποτελείται από πολύ θερμούς και νέους αστέρες φασματικού τύπου Ο και Β με ηλικία μόνο 2 εκατομμυρίων ετών. Η περιοχή της κλεψύδρας, το Hourglass Nebula, που λούζεται από το φως του αστέρα Herschel 36, πιστεύεται ότι είναι χώρος αστρογένεσης.
       Παρατηρώντας το Μ8,λόγω του φαινόμενου οπτικού του μεγέθους (5), το νεφέλωμα είναι ορατό με γυμνό μάτι. Οι πολύ σημαντικές του διαστάσεις επιβάλλουν προσοχή στη μεγέθυνση που χρησιμοποιούμε για τις παρατηρήσεις μας.

       Εάν έχουμε κατοπτρικό ή διοπτρικό τηλεσκόπιο, είναι σκόπιμο να χρησιμοποιήσουμε το προσοφθάλμιο φακό με τη μεγαλύτερη εστιακή απόσταση (20mm για παράδειγμα). Η χρήση φίλτρου UHC, πολύ αποτελεσματικού για νεφέλωμα τέτοιου τύπου, μας δίνει τη δυνατότητα να παρατηρήσουμε το νεφέλωμα με περισσότερη λεπτομέρεια.  <---επιστροφή

 


 

ΝΕΦΗ ΤΟΥ ΜΑΓΓΕΛΑΝΟΥ

 

      Με το όνομα Νέφη του Μαγγελάνου (αγγλ. Magellanic Clouds) είναι γνωστοί στην Αστρονομία δύο μικροί ανώμαλοι γαλαξίες, το Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου (Large Magellanic Cloud, LMC) και το Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου (Small Magellanic Cloud, SMC). Οι γαλαξίες αυτοί, νεαρότεροι σε ηλικία από το Γαλαξία μας, είναι μέλη της Τοπικής Ομάδας γαλαξιών, και οι κοντινότεροι γαλαξίες που είναι ορατοί με γυμνό μάτι, ευρισκόμενοι σε απόσταση από τη Γη 168.000 έτη φωτός (το Μέγα Νέφος) και 195.000 έτη φωτός (το Μικρό Νέφος).

      Ο μόνος άλλος γαλαξίας που φαίνεται με γυμνό μάτι είναι ο Μέγας Γαλαξίας της Ανδρομέδας (Μ31), αλλά πολύ πιο δύσκολα από τα Νέφη του Μαγγελάνου. Ωστόσο, αντίθετα από αυτόν, τα Νέφη του Μαγγελάνου δεν φαίνονται ποτέ στον ελληνικό ή τον ευρωπαϊκό ουρανό, επειδή είναι πολύ νότια «αντικείμενα», αόρατα ακόμα και από τη βόρεια Αίγυπτο. Σε αυτό οφείλουν και το όνομά τους, καθώς ο Φερδινάνδος Μαγγελάνος, γνωστός από τον πρώτο γύρο της Γης, τα έβλεπε επί πολλούς μήνες πλέοντας στις νότιες θάλασσες, ιδίως περιπλέοντας τη νότιο Αμερική, το ίδιο όπως τα θαυμάζουν και σήμερα οι ναυτικοί του εμπορικού ναυτικού.
      Αιώνες πριν τον Μαγγελάνο ο Πέρσης αστρονόμος Αλ Σούφι έκανε την πρώτη γραπτή αναφορά στα Νέφη του Μαγγελάνου: στο «Βιβλίο των Απλανών» (964) τα αναφέρει ως Al Bakr (το Λευκό Βόδι) και τονίζει ότι είναι αόρατα από τη βόρειο Αραβία και τη Βαγδάτη, ενώ γίνονται ορατά από τα στενά του Bab el Mandeb (γεωγρ. πλάτος 12°15' Β).

      Ακόμα και μετά τον Μαγγελάνο, ο Μπάγιερ στην Ουρανομετρία του (1603) τα αναφέρει απλώς ως Nubecula Maior και Nubecula Minor, ενώ μια γαλλική έκδοση του ουράνιου άτλαντα του Φλάμστηντ το 1795 επιμένει στην ίδια ονομασία ("Le Grand Nuage" και "Le Petit Nuage"). Εξαιτίας της ονομασίας τους, πρέπει να υπενθυμίζεται πάντα ότι στην πραγματικότητα είναι γαλαξίες και όχι «νέφη» ή νεφελώματα.
      Τα Νέφη του Μαγγελάνου χαρακτηρίζονται ως νάνοι γαλαξίες, έχοντας πολύ μικρότερο αριθμό αστέρων και συνολική μάζα από τον Γαλαξία μας. Απέχουν μεταξύ τους 75.000 έτη φωτός ή 21° σε γωνιακή απόσταση όπως φαίνονται από τη Γη. Είναι και τα δύο τόσο κοντά στον Γαλαξία μας, ώστε το σχήμα τους παραμορφώνεται συνεχώς από τη βαρυτική αλληλεπίδρασή τους με τη μάζα του (παλιρροϊκές δυνάμεις), ενώ περιφέρονται γύρω από αυτόν ως δορυφόροι του. Ακόμα, ποσότητες ύλης (ατομικού υδρογόνου) τα συνδέουν τόσο μεταξύ τους («Γέφυρα του Μαγγελάνου») όσο και με τον Γαλαξία μας («Ρεύμα του Μαγγελάνου»), ώστε θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει τα Νέφη του Μαγγελάνου και ως τμήματα του Γαλαξία μας.
      Εκτός από το ανώμαλο σχήμα και το διαφορετικό μέγεθος, τα Νέφη του Μαγγελάνου διαφέρουν από το Γαλαξία μας και στα υπόλοιπα βασικά χαρακτηριστικά, που οφείλονται στη νεαρότερη εξελικτική τους κατάσταση: έχουν πολύ μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε διαστρικό αέριο, είναι φτωχότεροι σε «μέταλλα» (στοιχεία εκτός από το υδρογόνο και το ήλιο), ενώ έχουν μεγαλύτερο ποσοστό από νεαρούς αστέρες και από γιγάντιους κυανούς αστέρες (κυανούς γίγαντες) που ζουν πολύ λιγότερο από τον Ήλιο και εκρήγνυνται στο τέλος της ζωής τους δίνοντας τις θεαματικές εκρήξεις υπερκαινοφανών.   

      Χαρακτηριστικά, στο Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου παρατηρήθηκε το 1987 η πρώτη έκρηξη υπερκαινοφανούς (σουπερνόβα) που ήταν ορατή με γυμνό μάτι μετά από 380 χρόνια, γνωστή σήμερα ως SN 1987 A. Πάντως υπάρχουν και παλαιότεροι αστέρες, που προδίδουν μία κάποια ηλικία για τα Νέφη.
      Στις αρχές της δεκαετίας του "80 ανακαλύφθηκε άλλος ένας γαλαξίας-«νέφος Μαγγελάνου», που ονομάσθηκε Μίνι Νέφος Μαγγελάνου (Mini Magellanic Cloud, MMC) και απέχει περίπου 20.000 έτη φωτός πέρα από το Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου στην ίδια γραμμή παρατήρησης. Κατά τους αστρονόμους το πιο πιθανό είναι ότι το MMC αποσπάσθηκε από το SMC σε μια «νεότερη» συμπλοκή με το LMC, πριν βεβαίως 200 εκατομμύρια χρόνια.  
<---επιστροφή

 




 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Χρόνος εκτέλεσης : 0.057 δευτερόλεπτα