ΧΟΡΗΓΟΙ

Η Αστρονομία στο τραγούδι & την Ποίηση


"Αφροδίτη" Ανδρέας Εμπειρίκος


Εκείνο το βράδυ, εκοίταζε τα άστρα και τους αστερισμούς. Όμως, στο νου μου, ήτο ημέρα. Μέσα στο φως της, με κοίταζες Εσύ, αγαπητή, ροδόχρους και απαλά ντυμένη, και κάποτε-κάποτε ονειρευόμουν αυξάνοντας μέσα μου την ζωηρή φωτοχυσία.


Και όμως, έξω ήτανε νύκτα. Αλλά τι νύκτα; Νύχτα γιομάτη θάματα, νύχτα σπαρμένη μάγια.


Εγώ κοίταζα τα άστρα και τους αστερισμούς, μα έβλεπα Εσένα ταυτοχρόνως. Ιδού ο Τοξότης, έλεγα, ιδού ο Αιγόκερως, ο Σείριος, ο Ωρίων. Αλλά, συγχρόνως, έβλεπα Εσένα.


Αγαπητή, ροδόχρους και απαλά ντυμένη, στεκόσουν μέσα μου, σε άπλετη φωτοχυσία, και πότε έγερνες δεξιά, και πότε αριστερά την κεφαλή σου, με τον Ωρίωνα, η με τον Σείριο στα μαλλιά σου, με τον Τοξότη στην καρδιά σου.


Εγώ εκοίταζα τα άστρα και  τους αστερισμούς. Ιδού ο Τοξότης, έλεγα, ο Αιγόκερως, ο Σείριος, ο Ωρίων, μα έβλεπα Εσένα ταυτοχρόνως.


Αγαπητή, ροδόχρους, και απαλά ντυμένη, καθόσουν σε μια καρέκλα μέσα στην καρδιά μου, σε μια απερίγραπτη φωτοχυσία, με την σκιά σου, πότε δεξιά και πότε αριστερά, και έμενες ασάλευτη, απλή, γλυκειά, ωραιότατη και καθισμένη στην καρέκλα σου με τέτοιο τρόπο, που μου ερχόταν να σε βάλω να καθίσεις στα γόνατά μου, με το ένα μου χέρι στα στήθη σου, και το άλλο κάτω από το φόρεμά σου, ανάμεσα στα σκέλη σου.


Και έλεγα και ξανάλεγα: Ιδού ο Τοξότης, ιδού ο Αιγόκερως, ο Σείριος, ο Ωρίων, και έβλεπα πάντοτε, και τους αστερισμούς και Εσένα.


Τούτη όμως την φορά, ήσουν ξαπλωμένη –απόλυτα ξαπλωμένη- και τα μαλλιά σου τα ανέμιζε ο αέρας. Το χέρι μου σε έψαυε. Τα μάτια σου μου μιλούσαν. Και εγώ έλεγα και ξανάλεγα με πάθος: Ιδού ο Τοξότης, ιδού ο Αιγόκερως, ο Σείριος, ο Ωρίων, μα τώρα πλέον, έβλεπα μονάχα Εσένα.


Τότε συνέβη ένα μεγάλο θαύμα. Έσβησαν όλα τα άστρα μονομιάς και έμεινες μόνον Εσύ στον ουρανό μαζί μου, μέσα σε μιαν ανέσπερη ημέρα, στο πλευρό μου. Εγώ σε κοίταζα αγαλλιών, και έλεγα και ξανάλεγα το όνομά σου.


Και Συ;


Εσύ, γλυκειά και Μεγαλόχαρη, μέσα στο χέρι σου, κρατούσες την καρδιά μου.

(Από τη συλλογή: «Γραπτά η Προσωπική Μυθολογία” Εκδόσεις Άγρα 1988)

 


 

Άστρο του Πρωινού

 

Συνθέτης: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Στοίχοι: Διασκευή του Θανάση Παπακωνσταντίνου πάνω σε ένα τραγούδι των Ινδιάνων Paunnee της Β. Αμερικής, μεταφρασμένο από τον Άρη Δικταίο, εκδ. Γκοβόστη
Album:Στην Ανδρομέδα Και Στη Γη

Άστρο θαμπό του πρωινού
για χάρη σου αγρυπνούμε.
Η αναπνοή μας σου μιλά
κι οι βράχοι κρυφακούνε,

άστρο του πρωινού!

Το φως σου από ουρανό
απόμακρο το στέλνεις,
άστρο θαμπό του πρωινού
που τη ζωή μάς φέρνεις

άστρο του πρωινού!

Άστρο θαμπό του πρωινού
βλέπουμε να σιμώνεις
κι όσο έρχεσαι, λαμπρύνεσαι,
το φως σου δυναμώνεις,

άστρο του πρωινού!

Ένα λοφίο πορφυρό
φορώντας πλησιάζεις,
αστέρι, που πριν έρθεις καν,
άστρο μου φεύγεις πάλι,

άστρο του πρωινού!

Άστρο θαμπό του πρωινού
για χάρη σου αγρυπνούμε.
Και τούτη η μέρα ας μας βρει
μ' αυτούς που αγαπούμε,
άστρο του πρωινού!

 


Εις τον Αποσπερείτη

 

Ω αποσπερίτη, της αγάπης άστρο,
χαίρε, θεέ, με το χρυσό σου κάλλος!
Xαίρε αιώνιο της νυχτός μήνυμα ωραίο!
Tην αχτίνα σου, θεέ, να μου χαρίζεις·
σήμερα νιο φεγγοβολάει φεγγάρι
και βασιλεύει γλήγορα το φως του,

πάω σε κόρη ξανθή να ειπώ τραγούδι·
δεν ληστεύω στον δρόμο τους διαβάτες·
αλλ' αγαπώ· θεέ μου, αποσπερίτη,
κ' εσύ αγάπα εκείνους που αγαπούνε
και να έχω την χάριν σου βοήθεια!

Τερτσέτης Γεώργιος

Από το Mεταξύ Oνείρων και Oραμάτων, Eρμής 1999

 


Οι Μικροί Γαλαξίες

 

Πάνε κι έρχονται οι άνθρωποι πάνω στη γη.
Σταματάνε για λίγο, στέκονται ο ένας
αντίκρυ στον άλλο, μιλούν μεταξύ τους.
Έπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σαν πέτρες που βλέπονται.
Όμως, εσύ,
δε λόξεψες, βάδισες ίσα, προχώρησες
μες από μένα, κάτω απ' τα τόξα μου,
όπως κι εγώ: προχώρησα ίσα, μες από σένα,
κάτω απ' τα τόξα σου. Σταθήκαμε ο ένας μας
μέσα στον άλλο, σα νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυο κόσμους σε πλήρη
λάμψη και κίνηση, σαστίσαμε ακίνητοι
κάτω απ' τη θέα τους -
Ήσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου όλες τις στέρνες.
Ήσουνα φως, διαμοιράστηκες. Όλες
οι φλέβες μου έγιναν άξαφνα ένα
δίχτυ που λάμπει: στα πόδια, στα χέρια,
στο στήθος, στο μέτωπο.
Τ' άστρα το βλέπουνε, ότι:
δυο δισεκατομμύρια μικροί γαλαξίες και πλέον
κατοικούμε τη γη.

 


Εκτός Εαυτού

 

γώ το θεό παρακαλώ πάντα, πάντα στην προσευχή μου
πρώτα Αστερισμέ μου, πρώτα την ευτυχία σου κι ύστερα τη δική μου.

Απ'όταν σε αγάπησα Αστερισμέ μου, απ'όταν σε αγάπησα μια σκέψη έχω μόνο
μην τύχει κι από λάθος μου σου προκαλέσω πόνο.

Έλα κοντά μου, έλα κοντά μου και θα δεις πώς ζουν οι χωρισμένοι
να δεις οι νύχτες πώς περνούν κι ο πόνος πώς τσι δέρνει.

Έλα κοντά μου, έλα κοντά μου μια βραδυά που εγώ να μη το ξέρω
και κοίτα με όταν τραγουδώ το πόσο υποφέρω.

Δε θέλω κοπελιά μου, δε θέλω με άλλον να σε δω, εγώ είμαι ο άνθρωπός σου
εγώ είμαι η αγάπη σου κι ο άλλος εαυτός σου.

Δε πόνεσα, δε πόνεσα στο χωρισμό και που δε μ΄αγαπούσε
με πόνεσε που έφευγε και που χαμογελούσε.

Μελαχροινέ μου Αστερισμέ γλυκειά μου ξελογιάστρα
μόνο την όψη σου θωρώ όταν ξανοίγω τ'άστρα.

Μελαχροινέ μου, μελαχροινέ μου Αστερισμέ για γέλασε λιγάκι
να γίνει επανάσταση μωρό μου απόψε στο κονάκι.

Αστερισμέ και Πάθος μου μελαχροινέ μου αλήτη
ένα σου βλέμμα δίνεις μου και βάζεις δυναμίτη.

Αστερισμέ, Αστερισμέ και Πάθος μου κρυφή μου αμαρτία
απέναντί σου, απέναντί σου κάθομαι και δως μου σημασία.

Μελαχροινέ μου Αστερισμέ έλα έλα στην αγκαλιά μου
κουράστηκα να σε θωρώ μόνο στα όνειρά μου.

Μελαχροινέ μου Αστερισμέ για κοίτα το φεγγάρι
κλαίει κι αυτό κλαίει, κλαίει κι αυτό γιάτι έφυγες απ'τη δική μου αγκάλη.

Ω κόρη... Ω κόρη του Αυγερινού λίγη αγάπη δως μου
τσι Πούλιας είσαι γέννημα κι Αστερισμός δικός μου.

Αστερισμέ, Αστερισμέ μου όπου όπου κι αν πας θα'μαι για σένα ο ένας
που θα πονεί, που θα πονεί ώστε να ζεις για σένα όσο κανένας.

Αστερισμέ μου βρίσκομαι πάλι στη γειτονιά σου
και τραγουδώ μονάχος μου και λέω τ'όνομά σου.

Αστερισμέ κι αν βρίσκεσαι χιλιόμετρα μακρυά μου
η σκέψη μου, η σκέψη μου κάθε βραδυά σ'έχει στην αγκαλιά μου.

Θεέ μου, Θεέ μου κι αν είσαι δίκαιος φέρε τη κοντά σε μένα
γιατί είναι η αγάπη μου κι ο Αστερισμός μου εμένα.

Αστερισμοί στον ουρανό υπάρχουνε χιλιάδες κοπελιά μου
μα ο δικός μου βρίχνεται μέσα στην αγκαλιά μου.

Γ. Ζερβάκης

 


Στον Σείριο υπάρχουνε παιδιά

 

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας


Στο Σείριο υπάρχουνε παιδιά
ποτέ δε βάλαν έγνοια στην καρδιά
δεν είδανε πολέμους και θανάτους
και πάνω απ' τη γαλάζια τους ποδιά
φοράν τις Κυριακές τα γιορτινά τους

Τις νύχτες που κοιτάν τον ουρανό
ένα άστρο σαν φτερό θαλασσινό
παράξενα παιδεύει το μυαλό τους
τους φαίνεται καράβι μακρινό
και πάνε και ρωτάν το δάσκαλό τους

Αυτή τους λέει παιδιά μου είναι η Γη
του σύμπαντος αρρώστια και πληγή
εκεί τραγούδια λένε γράφουν στίχους
κι ακούραστοι του ονείρου κυνηγοί
κεντάνε με συνθήματα τους τοίχους

Στο Σείριο δακρύσαν τα παιδιά
και βάλαν από κείνη τη βραδιά
μιαν έγνοια στη μικρούλα τους καρδιά

***
Συνέντευξη του Μάνου Χατζιδάκι για τον Σείριο

 

 


<<site map

Χρόνος εκτέλεσης : 0.052 δευτερόλεπτα