ΧΟΡΗΓΟΙ

Ζ


Ζενίθ - Ζώνες Van Allen Ζώνη Αστάθειας - Ζώνη του Κόιπερ

 

 

Ζενίθ

 

      Το σημείο της Ουράνιας σφαίρας όπου συναντάται η κατακόρυφος που περνά από τον παρατηρητή και το κέντρο της Γης προεκτεινόμενη προς τα πάνω.

      Το αντιδιαμετρικό σημείο της Ουράνιας σφαίρας ονομάζεται Ναδίρ. 

 


 

Ζώνη Αστάθειας

 

      Ζώνη Αστάθειας (Instability Strip): Ζώνη που συναντά ένας αστέρας στην τροχιά που ακολουθεί στο διάγραμμα H-R. Μπαίνοντας στην περιοχή αστάθειας ο αστέρας αρχίζει να ταλαντώνεται και η ταλάντωση τροφοδοτείται μέχρι ο αστέρας να βγει από την περιοχή της αστάθειας. Η ταλάντωση αυτή προκαλεί την μεταβλητότητα στον αστέρα. <---επιστροφή

 


 

Ζώνες Van Allen

 

       (Van Allen radiation belt) Μία από τις πλέον σημαντικές πληροφορίες που μετέδωσαν οι πρώτοι τεχνητοί δορυφόροι από απόσταση πέρα και έξω από τα όρια της ατμόσφαιρας είναι και η ακόλουθη σημαντική.


      Γύρω από τον πλανήτη Γη υπάρχουν δύο θανατηφόρες περιοχές ακτινοβολίας που βρίσκονται όμως πολύ πιο πέρα από την θερμόσφαιρα. Πρώτος που μελέτησε τις ζώνες αυτές ήταν ο Δρ Van Allen εκ του οποίου και έλαβαν το όνομά τους.


      Οι ζώνες Βαν Άλεν αποτελούνται από σωματίδια με μεγάλο ηλεκτρικό φορτίο που φέρονται να παγιδεύτηκαν από το γήινο μαγνητικό πεδίο. Η κάθε ζώνη απ΄ αυτές έχει το σχήμα ενός πελώριου δακτυλιδιού και που η μία βρίσκεται στο εσωτερικό της άλλης. Το δε ισχυρότερο τμήμα της εσωτερικής ζώνης βρίσκεται γύρω στα 3.200 χλμ. από το έδαφος. Η προέλευσή της πιθανολογείται ότι οφείλεται στην ακτινοβολιακή ή ακτιενεργό δράση του Ήλιου, ενώ η ύπαρξη της εξωτερικής ζώνης κρίνεται πως έχει ηλιακή και κοσμική καταγωγή.

      1) ζώνη πρωτονίων, συγκέντρωση πρωτονίων μέχρι 4* 105 σωματίδια/cm²/s με E>10 MeV. Μέγιστο γύρω στα 4500 km 2) ζώνες ηλεκτρονίων, συγκέντρωση μέχρι 106 σωματίδια/cm²/s με E>0.5 MeV Μέγιστο γύρω στα 3200 km και 25000 km πάνω από τον Ισημερινό της Γης.


      Στο ερώτημα επί της Διαστημικής πως είναι δυνατόν να γίνονται διαστημικά ταξίδια όταν αφενός στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας υπάρχουν τόσο μεγάλες θερμοκρασίες (θερμόσφαιρα) και από την άλλη οι καταστρεπτικές για την ζωή του ανθρώπου ζώνες Βαν Άλεν, η απάντηση είναι πως τα σωματίδια του αέρα στη θερμόσφαιρα είναι τόσο μικροσκοπικά που δεν λαμβάνονται υπ΄ όψη στα επανδρωμένα ταξίδια. Οι πραγματικές δυσκολίες στη ζωή των αστροναυτών υφίστανται κατά την επιστροφή τους στις ζώνες Βαν Άλεν. Για να υπερπηδηθούν οι επικίνδυνες αυτές ζώνες λαμβάνονται διάφορα προστατευτικά μέτρα.


      Ήδη υπάρχει ακόμη η σκέψη όταν πυκνώσουν τα διαστημικά ταξίδια να γίνονται οι εκτοξεύσεις από τους Πόλους της Γης, υπεράνω των οποίων οι ζώνες Βαν Άλεν παρουσιάζουν τις μικρότερες τιμές.  <---επιστροφή

 

 

 

 


 

Ζώνη του Κόιπερ


      Η Ζώνη του Kuiper είναι ένα μεγάλο σύνολο μικρών σωμάτων στην περιοχή του εξωτερικού Ηλιακού Συστήματος. Είναι ένας δίσκος στο επίπεδο της κίνησης των πλανητών και σε απόσταση από 30 μέχρι 50 περίπου αστρονομικές μονάδες από τον Ήλιο. Αποτελείται από δύο ειδών αντικείμενα: μικρά σώματα, παρόμοια με τον πλανήτη Πλούτωνα, σε αργή τροχιά γύρω από τον Ήλιο, και πυρήνες κομητών.    Θεωρείται και ως μία δεύτερη ζώνη αστεροειδών, πέρα από την «Κύρια Ζώνη Αστεροειδών». Αυτοί οι αστεροειδείς και κομητικοί πυρήνες είναι γνωστοί ως Υπερποσειδώνεια Αντικείμενα (TransNeptunian Objects, TNOs).


      Η βασική υποψία για την ύπαρξη μιας τέτοιας ζώνης γύρω από το Ηλιακό Σύστημα ήταν οι τροχιές των κομητών με μικρές περιόδους, που έδειχναν ότι πρέπει να προέρχονται από μια τέτοια περιοχή. Η ύπαρξή της προτάθηκε για πρώτη φορά το 1951 από τον αστρονόμο Γκέραρντ Κάιπερ (Gerard P. Kuiper) και επιβεβαιώθηκε παρατηρησιακά το 1992 με τον εντοπισμό του σώματος 1992 QB1.


Από τότε έχουν αναγνωριστεί πολλές εκατοντάδες σώματα στη ζώνη, μερικά από τα οποία φτάνουν σε διάμετρο τα χίλια χιλιόμετρα. Πρόκειται για παγωμένους κόσμους με κόκκινο χρώμα (λόγω της διάσπασης των υλικών της επιφάνειάς τους από την ακτινοβολία) και τροχιές που έχουν περίοδο εκατοντάδες έως χιλιάδες χρόνια.


      Μερικές φορές η βαρύτητα των μεγάλων πλανητών αποσπά ένα σώμα από τη ζώνη προς το εσωτερικό του Ηλιακού Συστήματος. Αυτά τα αντικείμενα λέγονται Κένταυροι και πρόσφατα διαπιστώθηκε ότι ο δορυφόρος του Κρόνου Φοίβη είναι πιθανότατα ένα τέτοιο σώμα.


      Η Ζώνη του Kuiper θα εξερευνηθεί για πρώτη φορά γύρω στο 2015, όταν η αμερικανική διαστημοσυσκευή «Νέοι Ορίζοντες» (New Horizons), αφού μελετήσει τον Πλούτωνα και το δορυφόρο του Χάροντα, θα προσεγγίσει ένα ή περισσότερα σώματα της ζώνης. 
<---επιστροφή

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Χρόνος εκτέλεσης : 0.058 δευτερόλεπτα