ΧΟΡΗΓΟΙ

Ε


Εκλειπτική - Εκλειψη - Εκλειψη Ηλίου - Ελλειψοειδές γήινο - Ενέργεια - Εξωηλιακά Συστήματα - Επιπρόσθηση - Ερατοσθένης, ο πατέρας τής γαιωδαισίας - Ερυθρή κηλίδα - Ερυθρός γίγαντας - Eτος φωτός - Ευθυγράμμιση πλανητών - Εωσφόρος

 

 

Εωσφόρος

 

        1. Αστρονομία. Έτσι λέγεται ο πλανήτης Αφροδίτη, όταν φαίνεται στα ανατολικά, κατά το γλυκοχάραμα, πριν από την ανατολή του Ήλιου. Είναι γνωστός σαν Αυγερινός.
      2. Αυτός που φέρνει τη έω, δηλ, την αυγή, το φως, τα χρώματα τα ξημερώματα, το πρωί.
      Κατά τη χριστιανική διδασκαλία ο Εωσφόρος ήταν αρχηγός και πρωτοστάτης των αγγέλων, που κήρυξε ανταρσία κατά του Θεού και έπεσε στη Γη μαζί με τους αγγέλους που τον ακολούθησαν. Οι άγγελοι αυτοί έγιναν δαίμονες Ο Εωσφόρος κυριευμένος από αλαζονεία, θέλησε να στήσει το θρόνο του πάνω από το θρόνο του Δημιουργού του. Αλλά έπεσε αμέσως, σαν αστραπή στη Γη. Όπως λέγει η Αποκάλυψη παράσυρε το ένα τρίτο των αγγέλων (ιβ' 4), ενώ ο ίδιος ο Κύριος λέγει εθεώρουν τον Σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα (Λουκάς ι' 18).

 


 

Ελλειψοειδές γήινο

 

       Το σχήμα της Γης απασχολούσε τους ανθρώπους από την αρχαιότητα. Πρώτος ο Πυθαγόρας τον 6ο π.Χ. αι. διαπίστωσε το σφαιρικό σχήμα της Γης. Οι επιστήμονες, σήμερα, συμφωνούν ότι το σχήμα της Γης είναι ελλειψοειδές από περιστροφή. Το σχήμα αυτό λέγεται και σφαιροειδές και παράγεται με περιστροφή μιας έλλειψης γύρω από τον άξονά της. Το πραγματικό σχήμα της Γης, με όλες τις ανωμαλίες τις οποίες παρουσιάζει, λέγεται γεωειδές. Επειδή όμως είναι πολύ δύσκολη η μελέτη διαφόρων φαινομένων με βάση το ανώμαλο γεωειδές σχήμα, μπορούμε με μεγάλη προσέγγιση να το θεωρήσουμε ως ελλειψοειδές από περιστροφή.


      Το γήινο ελλειψοειδές παράγεται με περιστροφή της Γης γύρω από τον άξονά της ΠΠ΄ (σχ. 1), όπου, Π,Π΄ είναι ο βόρειος και ο νότιος πόλος αντίστοιχα. Οι μεσημβρινοί της Γης είναι ελλείψεις με άξονες Rο στο επίπεδο του Ισημερινού ΕΕ΄, και R κάθετο στον Ισημερινό. Η πολική διάμετρος του γήινου ελλειψοειδούς είναι περίπου 42 χιλιόμετρα μεγαλύτερη της ισημερινής.
      Αν ένας παρατηρητής στέκεται στο σημείο Μ του σχήματος, η διεύθυνση ΜΖ του ζενίθ του παρατηρητή είναι κάθετη στην εφαπτόμενη της έλλειψης στο σημείο Μ. Η γωνία φ είναι το γεωγραφικό πλάτος. Η γωνία φ΄, την οποία σχηματίζει η ακτίνα ΓΜ της Γης με τον Ισημερινό, λέγεται γεωκεντρικό πλάτος. Η ΓΜ, αν προεκταθεί, κόβει την ουράνια σφαίρα στο σημείο Ζ΄, το οποίο λέγεται γεωκεντρικό ζενίθ του τόπου Μ. Η γωνία ε, την οποία σχηματίζουν οι διευθύνσεις του αστρονομικού ζενίθ ΑΖ και του γεωκεντρικού ΓΖ΄, λέγεται απόκλιση της κατακόρυφης στον τόπο Μ.
      Η μελέτη διάφορων κινήσεων της Γης, όπως είναι η μετάπτωση και η κλόνηση, γίνεται με βάση το σχήμα της και έχει μεγάλη σημασία στον υπολογισμό του χρόνου και διάφορων γήινων φαινομένων.   <--- επιστροφή

 


 

Ερυθρή κηλίδα

 

      Βρίσκεται στο βόρειο ημισφαίριο του Πλανήτη Δία. Έχει σχήμα ελλειπτικό, μήκος 40.000 χιλιομέτρων και πλάτος 10.000. Ανακαλύφτηκε το 1830. Έχει μεταβλητό χρώμα και ένταση λαμπρότητας. Ο χρόνος περιστροφής της μεταβάλλεται από 9 ώρες 55΄ και 32΄΄, μέχρι 9 ώρες 55΄ και 44΄΄. Δε γνωρίζουμε πολλά για τη φύση της. Πιθανόν να πρόκειται για μετεωρολογικό φαινόμενο στην ατμόσφαιρα του Δία που έχει σχέση με το στερεό έδαφος του πλανήτη. Ίσως να πρόκειται για νησίδα που επιπλέει μέσα σε ρευστό και καλύπτεται από πέπλο νεφών.

 

<--- επιστροφή

 

 


 

 Ερατοσθένης, ο πατέρας τής γαιωδαισίας

 

      Δεχόμενος τό γεγονός ότι η γή είναι σφαιρική, είχε παρατηρήσει ότι κάθε χρόνο καί στήν ορισμένη εποχή του θερινού ηλιοστασίου (περί τήν 22 Ιουνίου), το μεσημέρι ότι οι ακτίνες του ηλίου έπεφταν κάθετα σε εναν οβελίσκο στην Αλεξάνδρεια με αποτέλεσμα να μήν δημιουργείται καμία σκιά γύρω του. Σε μια άλλη πόλη τής Αιγύπτου που βρίσκεται γύρω στα 820 χιλιόμετρα νότια απο την Αλεξάνδρεια, την Συήνη σέ ενα βαθύ πηγάδι εκεί την ίδια ήμέρα και ώρα δημιουργείται σκιά από το ηλιακό φως ,ώστε νά μήν φαίνεται ο πυθμένας του. Η ηλιακή σκιά εδώ σχημάτιζε μια αισθητή γωνία( ω ) την οποία ο Ερατοσθένης κατόρθωσε να μετρήσει με τα μικρομετρικά όργανα που κατασκεύαζε και την οποία βρήκε νά ισούται με 7 μοίρες και 12'.


      Από αυτό το γεγονός συνεπέρανε οτι αυτή η γωνία φωτισμού οφείλεται στην καμπυλότητα της γής. Η απόσταση των δύο αυτών πόλεων κατόπιν μετρήσεών του βρέθηκε ότι είναι 5.000 αττικά στάδια.( 1 αττικό στάδιο ισούται με 164 μέτρα). Στήν γήινη περιφέρεια συνεπώς [360 μοίρες ]θα αντιστοιχούν 250.000 στάδια, δηλαδή 41.000 σημερινά χιλιόμετρα.Τό απλό αυτό εξαγόμενο προσεγγίζει κατά πολύ το πραγματικό νούμερο της ισημερινής περιμέτρου της γής πού είναι 40.076 χιλ. Αυτή η διαφορά οφείλεται στο ότι η απόσταση Αλεξανδρείας-Συήνης δεν είναι ακριβώς 5.000 στάδια (820 χιλ.) αλλά λίγο μικρότερη. (800 χιλιόμετρα).

 

 

<--- επιστροφή

 


 



 Εκλειπτική


       Εκλειπτική είναι η φαινόμενη κυκλική τροχιά του Ήλιου στην Ουράνια Σφαίρα κατά την διάρκεια ενός έτους. Ακριβέστερα είναι η τομή της ουράνιας σφαίρας με το επίπεδο της εκλειπτικής, δηλαδή το επίπεδο που περιέχει την μέση τροχιά της Γης γύρω από τον Ήλιο.



Ενέργεια

 

      Η Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας, μαζί με την ιδέα ότι η ενέργεια υπάρχει σε πολλές μορφές, δημιουργούν ένα δυνατό πεδίο ορισμών και έρευνας στη φυσική. Στην ουσία, η όλη αντίληψη της ενέργειας είναι ένα εργαλείο για την κατανόηση και επεξήγηση του τρόπου με τον οποίο το Σύμπαν συμπεριφέρεται!        <--- επιστροφή

 


 

Εκλειψη


      Έκλειψη στην αστρονομία είναι το φαινόμενο κατά το οποίο η Γη εισέρχεται στη σκιά ενός ουράνιου σώματος, με αποτέλεσμα το αυτόφωτο σώμα που δημιουργεί την σκιά να χάνει μέρος της φωτεινότητάς του ή να μην μπορεί να παρατηρηθεί ολόκληρο ή μέρος του από τη Γη.   <--- επιστροφή

 


 

Επιπρόσθηση


Επιπρόσθηση λέγεται η ολική έκλειψη, στην οποία το ουράνιο σώμα που την υφίσταται είναι ένα μακρινό άστρο (όχι ο Ήλιος) ή ένας πλανήτης, και το ουράνιο σώμα που το αποκρύπτει είναι η Σελήνη (συνήθως) ή άλλο σώμα του Ηλιακού Συστήματος (π.χ. ένας αστεροειδής).

<--- επιστροφή

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

Ερυθρός γίγαντας

 

Ονομασία και ιδιότητες
      Ερυθρός γίγαντας ονομάζεται κάθε μεγάλος ψυχρός αστέρας φασματικού τύπου K ή M που έχει εξελιχθεί τόσο ώστε να μη συγκαταλέγεται πλέον στους αστέρες της Κύριας Ακολουθίας, όπως αυτή ορίζεται από το διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ (Hertzsprung-Russell). Ως εξελικτική κατηγορία, οι ερυθροί γίγαντες μπορεί να ανήκουν σε οποιαδήποτε από τις τρεις πρώτες κλάσεις Ι ως ΙΙΙ της διδιάστατης φασματικής ταξινομήσεως των Μόργκαν-Κήναν, δηλαδή ένας ερυθρός γίγαντας μπορεί να είναι υπεργίγαντας, λαμπρός γίγαντας ή (απλός) γίγαντας.
      Ως προς το χρώμα, οι ερυθροί γίγαντες που φαίνονται με γυμνό μάτι στο νυχτερινό ουρανό εμφανίζουν ένα πορτοκαλί ανάμικτο με λευκό. Πραγματικά και έντονα κόκκινοι (ερυθροί) εμφανίζονται οι αστέρες άνθρακα. Παραδείγματα ερυθρών γιγάντων ορατών ευκολότατα με γυμνό μάτι στους γήινους ουρανούς είναι οι Αρκτούρος την άνοιξη, Αντάρης το καλοκαίρι και Μπετελγκέζ (ή σπάνια Βετελγέζης) τον χειμώνα. Ο γενικός χαρακτηρισμός τους ως «ερυθροί» προήλθε από το γεγονός ότι οι ερυθροί γίγαντες εκπέμπουν πολύ μεγαλύτερο ποσοστό της ακτινοβολίας τους σε μήκη κύματος που αντιστοιχούν στο υπέρυθρο και το ερυθρό από ό,τι ο Ήλιος μας, καθώς η επιφανειακή τους θερμοκρασία είναι μικρότερη.
      Το δεύτερο συνθετικό του όρου οφείλεται στις τεράστιες διαστάσεις, σε σχέση με εκείνες του σημερινού Ήλιου: ένας ερυθρός γίγαντας έχει διάμετρο δεκάδες ή εκατοντάδες φορές μεγαλύτερη και όγκο χιλιάδες ή εκατομμύρια φορές μεγαλύτερο. Αντιθέτως, η μάζα ενός ερυθρού γίγαντα είναι συγκρίσιμη με εκείνη του Ήλιου: από 0,4 ως 10 φορές.

Η δημιουργία τους
      Ο ερυθρός γίγαντας δημιουργείται όταν ένας αστέρας μάζας όπως η προαναφερθείσα εξαντλεί το υδρογόνο που μετέτρεπε σε ήλιο (He) στον πυρήνα του με θερμοπυρηνική σύντηξη (αντίδραση που δίνει την ενέργεια στον Ήλιο και σ' όλους τους αστέρες κύριας ακολουθίας να λάμπουν). Ο αστέρας συνεχίζει να συντήκει υδρογόνο σε ένα λεπτό κέλυφος γύρω από τον αδρανή πυρήνα του. Καθώς η αδρανής μάζα He του πυρήνα παύει να ακτινοβολεί ενέργεια, δεν ασκεί πίεση ακτινοβολίας προς τα υπερκείμενα στρώματα, συμπιέζεται και θερμαίνεται από αυτή τη συστολή, καθώς βαρυτική ενέργεια μετατρέπεται σε θερμική. Συμπιεζόμενο έτσι και θερμαινόμενο ταυτοχρόνως, το προαναφερθέν κέλυφος υδρογόνου συντήκεται ταχύτερα. Αυτό αυξάνει την παραγωγή ενέργειας: Ο αστέρας ακτινοβολεί 1.000 ως 10.000 φορές περισσότερο και η πίεση ακτινοβολίας προκαλεί τη μεγάλη διαστολή των ανώτερων στρωμάτων του. Ο αστέρας έτσι διογκώνεται τόσο πολύ ώστε η ακτινοβολούσα επιφάνεια αυξάνεται πολύ περισσότερο από την αύξηση της ακτινοβολίας και η ενεργός θερμοκρασία της επιφάνειάς του μειώνεται, πράγμα που μετατοπίζει προς το ερυθρό την παραγωγή φωτός: ένας ερυθρός γίγαντας έχει γεννηθεί. Η επιφανειακή θερμοκρασία του, ανεξαρτήτως του αρχικού φασματικού τύπου του αστέρα, μειώνεται μέχρι τα 4.000 Κ περίπου.
      Σε αστέρες με αρκετή μάζα ώστε η πίεση στις κεντρικές περιοχές να προκαλέσει την έναρξη της συντήξεως και του He σε ακόμα βαρύτερους πυρήνες, μία ανάλογη διαδικασία επισυμβαίνει όταν και το He του πυρήνα σχεδόν εξαντληθεί και η σύντηξή του συνεχίζεται σε ένα κέλυφος. Εδώ πάντως σε πολλές περιπτώσεις συνεχίζεται παράλληλα και η σύντηξη υδρογόνου σε ένα κέλυφος πάνω από το κέλυφος He. Τότε ο αστέρας προχωρεί στον ασυμπτωτικό κλάδο των γιγάντων πάνω στο διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ. Σχεδόν όλοι οι αστέρες της Κύριας Ακολουθίας πιστεύεται ότι εξελίσσονται σε ερυθρούς γίγαντες προς το τέλος της ζωής τους (υπεργίγαντες στην περίπτωση των αστέρων φασματικών τύπων O και B).


      Οι αστέρες με μάζα μικρότερη του 40% της ηλιακής πιστεύεται ότι διαθέτουν ζώνη ρευμάτων μεταφοράς θερμότητας που φθάνει μέχρι τις κεντρικές τους περιοχές και επομένως αυτά τα ρεύματα ύλης (παρόμοια με αυτά του νερού που ζεσταίνεται σε μια κατσαρόλα) δεν επιτρέπουν τη συσσώρευση του He σε αδρανή πυρήνα, οπότε όλο το πυρηνικό «καύσιμο» εξαντλείται χωρίς ο αστέρας να διογκώνεται σε ερυθρό γίγαντα. Αυτοί οι αστέρες είναι σε όλη τους τη ζωή (και όσο βρίσκονται στην Κύρια Ακολουθία) ερυθροί νάνοι.


      Εάν ο αστέρας έχει μάζα μικρότερη των 2,57 ηλιακών μαζών, η προσθήκη ηλίου στον πυρήνα από τη σύντηξη του υδρογόνου του κελύφους θα προκαλέσει τη λεγόμενηαναλαμπή ηλίου, ένα αιφνίδιο ξέσπασμα συντήξεως He στον πυρήνα, μετά από το οποίο ο αστέρας θα εισέλθει σε μια βραχεία φάση συντήξεως He πριν επαναρχίσει την «άνοδο» στον κλάδο των γιγάντων του Διαγράμματος Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ. Από την άλλη, οι αστέρες με μάζα μεγαλύτερη των 2,5 ηλιακών μαζών εισέρχονται στη φάση συντήξεως He κατά πολύ ομαλότερα. Η φάση με σύντηξη He των αστέρων αυτών συνιστά τον λεγόμενο οριζόντιο κλάδο του Διαγράμματος Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ για αστέρες πτωχούς σε μέταλλα (με τη λέξη «μέταλλο» στην Αστροφυσική εννοούνται καταχρηστικώς όλα τα στοιχεία της ύλης εκτός από το υδρογόνο και το ήλιο). Οι πλούσιοι σε μέταλλα αστέρες που συντήκουν He δεν κείνται σε οριζόντια περιοχή του διαγράμματος, αλλά σχηματίζουν τη λεγόμενη «ερυθρή συσσώρευση» (the red clump) στο Διάγραμμα Hertzsprung-Russell.

Ο Ήλιος ως ερυθρός γίγαντας
      Ο Ήλιος μας αναμένεται να εξελιχθεί σε ερυθρό γίγαντα σε περίπου πέντε δισεκατομμύρια χρόνια. Θα διογκωθεί αρκετά ώστε να περιλάβει στο εσωτερικό του τις σημερινές τροχιές των πλανητών Ερμή και Αφροδίτης, ίσως και της Γης. Η βαρυτική έλξη που θα ασκεί τότε ο Ήλιος θα είναι μικρότερη εξαιτίας της απώλειας μάζας από ακτινοβολία και τον ηλιακό άνεμο, οπότε ίσως οι πλανήτες θα έχουν μετατοπισθεί μακρύτερα. Ακόμα και αν ένας πλανήτης βρεθεί στο εσωτερικό του ερυθρού γίγαντα, αυτό είναι τόσο αραιό (χιλιάδες φορές αραιότερο από τον ατμοσφαιρικό αέρα), ώστε η τροχιά του δεν θα επηρεασθεί, τουλάχιστον άμεσα. Μέσα ή έξω από τον Ήλιο, η αύξηση της θερμότητας που θα δέχεται η Γη θα οδηγήσει στην εξάτμιση των λιμνών, ποταμών, θαλασσών και ωκεανών, και η μέση θερμοκρασία της επιφάνειας της Γης θα ξεπεράσει τους 500 βαθμούς C     
<--- επιστροφή

 



Εξωηλιακά Συστήματα - Ανακάλυψη Νέων Πλανητικών Συστημάτων

 

      Μέχρι πολύ πρόσφατα γνωρίζαμε την ύπαρξη πλανητών μόνο στο ηλιακό μας σύστημα. Δεν γνωρίζαμε αν οι φυσικές διεργασίες που δημιούργησαν το πλανητικό μας σύστημα ήταν μοναδικές ή αν παρόμοιες διεργασίες συντελούνται και σε άλλα αστρικά συστήματα. Βέβαια λόγω του ότι η Γη δεν βρίσκεται σε κάποια προνομιακή θέση, υπήρχε διάχυτη η άποψη ότι η δημιουργία πλανητών δεν πρέπει να είναι προνόμιο μόνο του δικού μας ηλιακού συστήματος. Η άποψη αυτή βασιζόταν, επιπλέον, και στο γεγονός ότι ο Ήλιος μας δεν είναι κάποιο σπάνιο άστρο, αλλά ένα κοινό άστρο φασματικού τύπου G, από αυτά που δεν παρουσιάζουν σημαντικές αλλαγές στη λαμπρότητά τους σε μικρά χρονικά διαστήματα. Τέτοια άστρα υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια σε κάθε γαλαξία.


      Πρόσφατα ήρθαν οι πειραματικές αποδείξεις για την ύπαρξη πλανητών που περιφέρονται γύρω από άλλα άστρα. Οι προσπάθειες των αστρονόμων είχαν επικεντρωθεί εδώ και χρόνια στο να αναπτύξουν εξαιρετικά ευαίσθητες πειραματικές διατάξεις για να μετρήσουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα της περιφοράς των πλανητών και των μητρικών τους άστρων γύρω από το κοινό βαρυτικό κέντρο τους (κέντρο μάζας). Το αποτέλεσμα αυτής της κίνησης στην ακτινική ταχύτητα του άστρου, δηλαδή στην ταχύτητα με την οποία απομακρύνεται ή πλησιάζει το άστρο αυτό τον παρατηρητή, είναι εξαιρετικά μικρές μεταβολές στις μεταθέσεις Doppler των φασματικών γραμμών του άστρου. Βέβαια αυτή η μέθοδος μπορεί να φέρει αποτελέσματα μόνο στο βαθμό που οι πιθανοί πλανήτες είναι πολύ μεγάλοι, πολύ μεγαλύτεροι της Γης και ίσως ακόμα και του Δία που είναι ο μεγαλύτερος πλανήτης του Ηλιακού μας συστήματος, αποτελώντας ένα σημαντικό ποσοστό της συνολικής μάζας του συστήματος άστρου - πλανήτη.

      Μία ενδιαφέρουσα άλλη μέθοδος αναζήτησης πλανητών βασίζεται σε ένα φαινόμενο της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας, που ονομάζεται βαρυτικός φακός (micro-lensing). Όταν ένα σώμα μεγάλης σχετικά μάζας (πχ. πλανήτης) περάσει μπροστά από ένα απομακρυσμένο άστρο, τότε λειτουργεί σαν φακός, εστιάζοντας το φως του άστρου, γεγονός που δημιουργεί μία παροδική αύξηση της λαμπρότητας του απομακρυσμένου άστρου. Αυτή η μέθοδος δεν έχει ακόμα αποδώσει αλλά πιστεύεται ότι σύντομα θα υπάρχουν θεαματικά αποτελέσματα από τη χρήση της.


      Το πρώτο πλανητικό σύστημα ανακαλύφθηκε το 1995 γύρω από το άστρο 51 στον αστερισμό του Πηγάσου. Το άστρο αυτό είναι του ίδιου τύπου με τον Ήλιο και βρίσκεται σε απόσταση 40 ετών φωτός από τη Γη. Σε μικρή απόσταση γύρω από το άστρο αυτό περιφέρεται ένας πλανήτης με μάζα λίγο μικρότερη από αυτήν του Δία. Τα τελευταία χρόνια οι επιστήμονες έχουν επιβεβαιώσει την ύπαρξη πλανητών σε τουλάχιστον άλλα 50 άστρα, μεταξύ των οποίων και ο αστέρας έψιλον Ανδρομέδας. Γύρω από αυτόν τον αστέρα περιφέρονται τρεις πλανήτες, γεγονός που επιβεβαιώνει τις αρχικές μας υποψίες, ότι δηλαδή οι φυσικές διεργασίες που δημιούργησαν το πλανητικό μας σύστημα ισχύουν γενικά και δεν ενήργησαν εξαιρετικά στην περίπτωση του Ήλιου. Λόγω της απόστασης από τα μητρικά τους άστρα αλλά και της σύστασής τους, κανένας από τους πλανήτες που ανακαλύφθηκαν μέχρι σήμερα δεν θα μπορούσε να φιλοξενήσει ζωή, τουλάχιστον όπως εμείς την γνωρίζουμε.     
<--- επιστροφή

 


 

Eτος φωτός

 

      Το Έτος Φωτός (ly - light year) είναι μονάδα μέτρησης των αστρικών αποστάσεων. Ορίζεται σαν η απόσταση που διανύει το φως με την ταχύτητά του (300 χιλιάδες χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο) στο κενό, σε ένα γήινο έτος. Ισούται περίπου με 9.5 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα ή 0.31 parsec ή 63.290 Αστρονομικές Μονάδες ή 9.460.528.404.879.000 μέτρα.
      Π.χ τo φως του Ήλιου για να φτάσει τη γη θέλει 8,31 λεπτά φωτός              
<--- επιστροφή



 

ΕΚΛΕΙΨΗ ΗΛΙΟΥ

 

      Έκλειψη ηλίου ονομάζεται το φαινόμενο κατά το οποίο η Σελήνη παρεμβάλλεται ανάμεσα στον Ήλιο και στη Γη, με αποτέλεσμα ορισμένες περιοχές της Γης να δέχονται λιγότερΜία ολική έκλειψη ηλίου είναι ένα σπάνιο ουράνιο φαινόμενο κατά το οποίο ο δίσκος της σελήνης εφάπτεται εσωτερικά με τον ηλιακό δίσκο κρύβοντας κάθε ίχνος ηλιακού φωτός για μερικά λεπτά. Αυτό συμβαίνει διότι, στον ουράνιο θόλο, τα δύο σώματα φαίνεται πως έχουν το ίδιο ακριβώς μέγεθος. Πρόκειται για μία κοσμική σύμπτωση, αφού ο ήλιος βρίσκεται 400 φορές πιο μακριά από τη σελήνη, αλλά φαίνεται αντίστοιχα και 400 φορές μικρότερος.


      Επειδή η τροχιά της γης γύρω από τον ήλιο δεν είναι κυκλική αλλά ελλειπτική, και σε συνδυασμό με την επίσης ελλειπτική τροχιά της σελήνης γύρω από τη γη, για τον επίγειο παρατηρητή τα δύο σώματα αλλάζουν συνεχώς μέγεθος. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία τριών ειδών εκλείψεων.


      Κατά την ολική έκλειψη ηλίου, το μέγεθος της σελήνης είναι τέτοιο ώστε καλύπτει πλήρως τον ηλιακό δίσκο. Ο παρατηρητής βρίσκεται μέσα στη σκιά της σελήνης (στο σχήμα δεξιά, η Γη βρίσκεται στη μαύρη περιοχή). Κατά την δακτυλιοειδή έκλειψη ο κώνος της σκιάς της σελήνης δεν ακουμπάει στην επιφάνεια της Γης. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ο παρατηρητής να βλέπει ένα ηλιακό δαχτυλίδι γύρω από το σκοτεινό σώμα της σελήνης (μοβ περιοχή). Στη μερική έκλειψη ηλίου ο παρατηρητής βλέπει ένα ποσοστό του ήλιου «φαγωμένο» από τη σελήνη (ανοιχτή μοβ περιοχή).ο φως από ό,τι συνήθως. Μπορεί να είναι μερική ή ολική.Μία ολική έκλειψη ηλίου είναι ένα σπάνιο ουράνιο φαινόμενο κατά το οποίο ο δίσκος της σελήνης εφάπτεται εσωτερικά με τον ηλιακό δίσκο κρύβοντας κάθε ίχνος ηλιακού φωτός για μερικά λεπτά. Αυτό συμβαίνει διότι, στον ουράνιο θόλο, τα δύο σώματα φαίνεται πως έχουν το ίδιο ακριβώς μέγεθος. Πρόκειται για μία κοσμική σύμπτωση, αφού ο ήλιος βρίσκεται 400 φορές πιο μακριά από τη σελήνη, αλλά φαίνεται αντίστοιχα και 400 φορές μικρότερος.


      Επειδή η τροχιά της γης γύρω από τον ήλιο δεν είναι κυκλική αλλά ελλειπτική, και σε συνδυασμό με την επίσης ελλειπτική τροχιά της σελήνης γύρω από τη γη, για τον επίγειο παρατηρητή τα δύο σώματα αλλάζουν συνεχώς μέγεθος. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία τριών ειδών εκλείψεων.


      Κατά την ολική έκλειψη ηλίου, το μέγεθος της σελήνης είναι τέτοιο ώστε καλύπτει πλήρως τον ηλιακό δίσκο. Ο παρατηρητής βρίσκεται μέσα στη σκιά της σελήνης (στο σχήμα δεξιά, η Γη βρίσκεται στη μαύρη περιοχή). Κατά την δακτυλιοειδή έκλειψη ο κώνος της σκιάς της σελήνης δεν ακουμπάει στην επιφάνεια της Γης. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ο παρατηρητής να βλέπει ένα ηλιακό δαχτυλίδι γύρω από το σκοτεινό σώμα της σελήνης (μοβ περιοχή). Στη μερική έκλειψη ηλίου ο παρατηρητής βλέπει ένα ποσοστό του ήλιου «φαγωμένο» από τη σελήνη (ανοιχτή μοβ περιοχή).       
<--- επιστροφή

 


 

ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΗ ΠΛΑΝΗΤΩΝ

 

      Στις 5 Mαΐου του 2012 ο Eρμής, η Aφροδίτη, η Γη, ο Aρης, ο Δίας και ο Kρόνος θα βρίσκονται περίπου στην ίδια ευθεία με τον Hλιο, ενώ και η Σελήνη θα είναι λίγο πολύ ευθυγραμμισμένη ανάμεσα στη Γη και τον Hλιο. Πρόκειται για ένα σπάνιο αλλά όχι πρωτοφανές αστρονομικό φαινόμενο, που έχει δώσει τροφή σε ένα σωρό καταστροφολογίες (σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί) κυρίως επειδή συμπίπτει με το τέλος της χιλιετίας.  Oι σοβαροί επιστήμονες μάς προειδοποιούν να μην λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη τους «προφήτες της καταστροφής» και έχουν πολύ σοβαρά επιχειρήματα να παραθέσουν. «Oι προβλέψεις -λένε- για λιώσιμο των πάγων στους πόλους, πλημμύρες, τυφώνες, σεισμούς κ.λπ. δεν έχουν καμία επιστημονική βάση».


      Nαι μεν η παροδική τοποθέτηση των πλανητών και του Hλιου σε περίπου ευθεία γραμμή θα αυξήσει την επίδραση των βαρυτικών και ηλεκτρομαγνητικών πεδίων και της ακτινοβολίας, όμως οι μεταβολές θα είναι τόσο αμελητέες σε κοσμολογικό επίπεδο, που δεν θα έχουν καμία επίδραση στη Γη.      <--- επιστροφή

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Χρόνος εκτέλεσης : 0.065 δευτερόλεπτα