Ζουμάροντας σε έναν γίγαντα: Το Νεφέλωμα Ταραντούλα στο ορατό φως στα αριστερά, μεγεθυνμένη εικόνα στην περιοχή του R 136 iστο κέντρο, και το σμήνος R 136 cστα κάτω δεξιά της τελευταίας εικόνας. Εικόνα από:ESO/P. Crowther/C.J. Evan

Ένα τεραστίων διαστάσεων αστέρι, πολύ μεγαλύτερο από όσο πρόβλεπαν τα μέχρι σήμερα μοντέλα, ανακάλυψαν οι αστρονόμοι σε γειτονικό γαλαξία με τη βοήθεια του ευρωπαϊκού Πολύ Μεγάλου Τηλεσκοπίου στη Χιλή και του Hubble.

Το αστέρι R136a1 έχει μάζα τουλάχιστον 265 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου αν και στη αρχή της ζωής του ήταν ακόμα μεγαλύτερο με μάζα 320 φόρες μεγαλύτερη από τον Ήλιο.

Βρίσκεται στο σμήνος R136 στο Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου σε απόσταση 165.000 ετών φωτός από τη Γη. Το σμήνος, πλούσιο σε σκόνη και υδρογόνο (πρώτες ύλες για τη δημιουργία νέων άστρων) είναι «εργοστάσιο» παραγωγής τεράστιων άστρων με λαμπρότητα, μέγεθος και θερμοκρασία που ξεπερνούν κατά πολύ αυτή του Ήλιου.

Ο βραχύβιος γίγαντας του διαστήματος αν βρισκόταν στο ηλιακό μας σύστημα θα έλαμπε με ένταση χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου.

Ωστόσο, χάνει συνεχώς μεγάλο μέρος της μάζας του από ισχυρούς αστρικούς ανέμους με αποτέλεσμα να περιβάλλεται από νέφος αερίων, καθιστώντας έτσι αδύνατη τη δημιουργία πλανητών.

Σύμφωνα με τα μέχρι σήμερα μοντέλα, που φαίνεται ότι ανατρέπουν τα νέα δεδομένα, ένα αστέρι μπορεί να έχει μάζα 100-150 φορές μεγαλύτερη από τον Ήλιο. Όπως πίστευαν οι αστρονόμοι, πέρα από αυτό το όριο το αστέρι θα κατέρρεε από το ίδιο το βάρος του.

Ακόμη, οι αστρονόμοι θεωρούν πιθανό ότι τα πρώτα αστέρια που σχηματίστηκαν στο σύμπαν πριν από περίπου 13 δισεκατομμύρια έτη ήταν εξίσου μεγάλα με το R136a1 και η ζωή τους εξίσου σύντομη.

Μέσα σε λίγα εκατομμύρια έτη, είτε διαλύθηκαν γεμίζοντας το Σύμπαν μέταλλα και αέρια, όπως σίδηρο, άζωτο και οξυγόνο.

Η ανακάλυψη παρουσιάστηκε στο περιοδικό «Monthly Notices» της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρίας της Βρετανίας, έγινε από ομάδα επιστημόνων του Πολύ Μεγάλου Τηλεσκοπίου του Ευρωπαϊκού Νοτίου Αστεροσκοπείου στην Χιλή, με επικεφαλής τον καθηγητή αστροφυσικής Πολ Κράουδερ του βρετανικού πανεπιστημίου του Σέφιλντ.

***

πηγή: www.in.gr