ΧΟΡΗΓΟΙ

Ήλιος & Αρχαιότητα


Μυθολογία


Για τη μεγάλη του λοιπόν σπουδαιότητα, ο ήλιος λατρεύτηκε σ' όλα τα μέρη σαν θεός. Οι αρχαίοι Έλληνες μη μπορώντας να εξηγήσουν το φυσικά φαινόμενα που προκαλούσε και ανίκανοι να προστατευτούν από το παντοδύναμο αυτό στοιχείο, το θεοποίησαν και έπλασαν πολλούς μύθους και θρύλους γύρω από τον ήλιο.


Τον θεωρούσαν γιο του Υπερίωνα και της Θείας. Πίστευαν πως με το άρμα του, που το έσερναν 4 κάτασπρα άλογα (ο Αίθοψ, ο Αίθων, ο Λάμπος και ο Φλέγων), ξεκινούσε το πρωί από την ανατολή, διέσχιζε το θόλο του ουρανού, σκορπίζοντας το φως και τέλος βυθιζόταν στη δύση, αφήνοντας πίσω του νύχτα. Ο Ήλιος από την Κλυμένη, κόρη του Ωκεανού, απόκτησε τον Φαέθοντα. Παιδιά του Ήλιου ήταν επίσης η Φαέθουσα, ο Αίθωνας, η Κίρκη, η Λαμπετίη κ.ά.
Και πολλοί άλλοι λαοί, βόρειοι ή μεσογειακοί, λάτρεψαν τον ήλιο. Βάαλ, Άμμωνας, Όσιρις, Μολώχ, Μίθρας κ.ά. είναι θεότητες παρόμοιες με τον Ήλιο ή τον Απόλλωνα. Πέρα όμως από τη μυθολογική εξήγηση, που έδιναν οι αρχαίοι στον ήλιο, έκαναν προσπάθειες να τον εξηγήσουν επιστημονικά, σύμφωνα βέβαια με τις γνώσεις της εποχής.
Αρχαία Επιστήμη


Ο Αναξαγόρας, πρώτος υποστήριξε ότι ο ήλιος είναι μια πυρωμένη πέτρα και η σελήνη είναι χώμα και πέτρες, όπως η γη. Αυτό έγινε αιτία να ξεσπάσει πάνω του η οργή των Αθηναίων, που μέχρι τότε πίστευαν ότι ο ήλιος και η σελήνη ήταν θεοί. Ο Πλάτωνας, μαθητής του Αναξαγόρα, κατόρθωσε να του σώσει τη ζωή αλλά δεν τον γλίτωσε από την εξορία στη Λάμψακο, όπου πέθανε ο φιλόσοφος το 428 π.Χ.
Επιστήμη στο Μεσαίωνα


Αργότερα ο μαθηματικός και αστρονόμος Γαλιλαίος, όταν υποστήριζε ότι το κέντρο του πλανητικού συστήματος είναι ο ήλιος και ότι η γη κινείται γύρω από αυτόν, οι παπάδες τον πέρασαν από την Ιερή Εξέταση για να αποκηρύξει τις ιδέες του, που ανέτρεπαν τις μέχρι τότε αντιλήψεις. Βλέπουμε λοιπόν ότι οι γνώσεις μας γύρω από τον ήλιο προχωρούσαν αργά και με θυσίες, πολλές φορές, των ερευνητών, επειδή το κατεστημένο της κάθε εποχής δε μπορούσε να δεχθεί τις νέες γνώσεις που ανάτρεπαν τις παλιές.
Σύγχρονη Μελέτη


Αλλά παρόλα αυτά οι έρευνες γύρω από τον ήλιο δε σταμάτησαν ποτέ. Σήμερα, με την τεράστια ανάπτυξη της επιστήμης και των επιστημονικών οργάνων, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πολλά πράγματα για τον ήλιο. Οι γνώσεις μας αυτές μας βοηθάνε να εκμεταλλευόμαστε, για το συμφέρον του ανθρώπου, τις ευεργετικές ιδιότητες του ήλιου και να εξουδετερώνουμε σε μεγάλο βαθμό τις βλαβερές.


Ο ήλιος λοιπόν είναι ένα τεράστιο πυρωμένο αστέρι που ανήκει στην κατηγορία των "απλανών" (=ακίνητων), επειδή παλιότερα πίστευαν ότι δεν κινούνται.

Είναι η πηγή της ζωής, του φωτός και της θερμότητας της Γης. Ο ήλιος είναι αυτόφωτο ουράνιο σώμα, ενώ η Γη είναι ετερόφωτο (δηλ. φωτίζεται από άλλο). Είναι το κέντρο που γύρω του περιστρέφεται η Γη καθώς και οι άλλοι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Δημιουργία


Λέγεται ότι όλοι αυτοί οι πλανήτες και η Γη μας μαζί είναι κομμάτια, που αποσπάστηκαν πριν από πάρα πολλά χρόνια από τη μάζα του ήλιου και από τότε γυρίζουν γύρω απ' αυτόν.

Άλλοι Αστέρες


Ο ήλιος, που βλέπουμε εμείς κάθε μέρα στον ουρανό, δεν είναι ο μοναδικός που υπάρχει στο σύμπαν. Μόνο στο δικό μας γαλαξία υπάρχουν 200 περίπου δισεκατομμύρια ήλιοι. Το σύμπαν όμως έχει πολλούς γαλαξίες. Υπάρχουν λοιπόν στο σύμπαν αμέτρητοι ήλιοι και μερικοί από αυτούς είναι ένα εκατομμύριο φορές μεγαλύτεροι από το δικό μας.
Φυσικά χαρακτηριστικά


Πόση ακριβώς είναι η ηλικία του ήλιου δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί. Υπολογίζεται όμως ότι πρέπει να είναι 2 δισεκατομμύρια χρόνια μεγαλύτερος σε ηλικία από τη Γη.

Για την απόσταση του ήλιου από τη Γη έγιναν πολλοί υπολογισμοί από τα παλιά ακόμη χρόνια. Κι αυτό γιατί η απόσταση των ουράνιων σωμάτων παίζει σπουδαίο ρόλο για την κατανόηση του σύμπαντος. Ο Αναξαγόρας από το 434 π.Χ. είχε πει ότι ο ήλιος είναι μεγάλος σαν την Πελοπόννησο. Για να το υπολογίσει αυτό, του ήταν απαραίτητη η απόσταση ήλιου και Γης. Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, τον 3ο αι. π.Χ., με την απλή αλλά και μεγαλοφυή για την εποχή γεωμετρική μέθοδο, μέτρησε την απόσταση του ήλιου από τη Γη ότι είναι 1200 γήινες ακτίνες, το 1/20 δηλ. της κανονικής απόστασης.


Το μέγεθος αυτό δέχθηκε και ο Πτολεμαίος και έμεινε το ίδιο 1200 χρόνια μέχρι τον Κέπλερ. Η ακριβής μέτρηση έγινε με τη βοήθεια του μικρού πλανήτη Έρωτα. Ο Έρωτας πλησίασε τη Γη το 1931 σε απόσταση 26 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Σε 14 μεγάλα αστεροσκοπεία έγιναν μετρήσεις και παρατηρήσεις και όλα συγκεντρώθηκαν στο αστεροσκοπείο Γκρήνουιτς. Μετά από 10 χρόνια υπολόγισαν ότι η απόσταση της Γης από τον ήλιο είναι 149.675.000 χιλ.
Ο ήλιος όπως και η Γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του. Για να κάνει μια περιστροφή χρειάζεται 25 μέρες, ενώ η Γη μόνο 24 ώρες.
Η διάμετρος του ήλιου είναι 109 φορές μεγαλύτερη από τη διάμετρο της γης (είναι δηλαδή 694.350,5 χιλιόμετρα) και ο όγκος του είναι 1.303.159 φορές πιο μεγάλος από τον όγκο της Γης.
Η επιτάχυνση της βαρύτητας στον ήλιο είναι 273,69 m/sec2 είναι δηλαδή 28 φορές μεγαλύτερη της γης. (Η δύναμη με την οποία ο ήλιος έλκει τη Γη είναι 28 φορές μεγαλύτερη από τη δύναμη με την οποία η Γη έλκει τα σώματα που βρίσκονται πάνω της.)


Η ύλη από την οποία αποτελείται ο ήλιος δεν είναι σε στερεή κατάσταση και γι' αυτό η πυκνότητα του ήλιου είναι 4 φορές μικρότερη από την πυκνότητα της Γης (είναι δηλ. 0,25 γρ/cm3).
Η μάζα (βάρος) του ήλιου είναι 333.000 φορές μεγαλύτερη από τη μάζα της Γης. Κι έτσι εξασφαλίζεται η έλξη της Γης από τον ήλιο και η ισορροπία μέσα στο ηλιακό μας σύστημα.


Από παρατηρήσεις ξέρουμε ότι ο δίσκος του ήλιου είναι ολοστρόγγυλος. Έχει υπολογιστεί ότι στο κέντρο του ήλιου η θερμοκρασία φτάνει μέχρι 28.000.000° C και ότι στα κεντρικά στρώματά του φτάνει μέχρι 16.000.000° C. Η θερμοκρασία του ήλιου παράγεται και μένει σταθερή, χάρη στη μεταστοιχείωση του υδρογόνου στο στοιχείο ήλιο. Από τις διασπάσεις ατόμων της ύλης του ήλιου και τις καύσεις που γίνονται, προέρχεται η λαμπρότητά του που μας χαρίζει το φως. Ο Ήλιος ουσιαστικά είναι ένας τεράστιος πυρηνικός αντιδραστήρας όπου συμβαίνουν πυρηνικές αντιδράσεις που δημιουργούν και την ενέργεια που ακτινοβολείται. Η επιφανειακή θερμοκρασία του ήλιου φτάνει τους 7000° C.


Γύρω-γύρω από τη σφαίρα του ήλιου υπάρχει η ατμόσφαιρά του. Η ατμόσφαιρα είναι ύλη αέρινη, διάπυρη και αόρατη, αλλά δεν έχει τη θερμότητα και τη φωτεινότητα της σφαίρας του ήλιου. Η ατμόσφαιρα χωρίζεται σε 3 μέρη:


την ανατρεπτική στοιβάδα
τη χρωμόσφαιρα και
το στέμμα.


Η παραπάνω όμως διαίρεση είναι τεχνητή, γιατί ο ήλιος είναι αεριώδης και η επιφάνειά του βρίσκεται σε συνεχή και βίαιη αναταραχή. Με παρατηρήσεις που έκαναν επιστήμονες με τη βοήθεια φασματοσκοπίου, διαπίστωσαν ότι υπάρχουν στην ατμόσφαιρα του ήλιου 66 από τα 99 γνωστά στοιχεία της Γης. Σε αφθονία βρίσκονται το υδρογόνο και το ήλιο, που πήρε και το όνομά του, επειδή βρέθηκε για πρώτη φορά στον ήλιο και αργότερα βρήκαν ότι υπάρχει και στη Γη. Υπάρχουν όμως ενδείξεις ότι υπάρχουν και τα υπόλοιπα στοιχεία, που όμως η επιστήμη δεν τα διαπίστωσε ακόμη.

Η ανάλυση του φωτός του ήλιου μας δίνει τα επτά χρώματα της ίριδας, δηλ. του ουράνιου τόξου. Αυτό δείχνει ότι το λευκό φως του ήλιου είναι σύνθετο. Ο ήλιος, εκτός από τις φωτεινές ακτίνες του, εκπέμπει και άλλες τις υπεριώδεις και τις υπέρυθρες, που δεν τις βλέπουμε, αλλά τις διαπιστώνουμε από τις διάφορες επιδράσεις τους.
Στην επιφάνεια του ήλιου, τη φωτόσφαιρα, ξεχωρίζουν στίγματα άλλα φωτεινά και άλλα σκοτεινά. Τα σκοτεινά είναι οι κηλίδες και τα φωτεινά οι πυρσοί. Είναι στίγματα στρογγυλά μαυριδερά, που χάνονται και ξαναφαίνονται. Οι κηλίδες δεν είναι σκοτεινές, απλώς είναι λιγότερο φωτεινές από τους πυρσούς. Πριν σχηματιστούν οι κηλίδες εμφανίζονται πρώτα οι πυρσοί.

Μερικοί επιστήμονες πιστεύουν πως οι κηλίδες σχηματίζουν κοιλότητες, ενώ άλλοι ότι είναι προεξοχές. Πολλές εξηγήσεις δίνονται για τις κηλίδες. Η επικρατέστερη είναι ότι πρόκειται για στροβιλιζόμενα αέρια, που πετιούνται έξω από τη φωτόσφαιρα προς την ατμόσφαιρα και ψύχονται. Οι κηλίδες του ήλιου έχουν επίδραση πάνω στη Γη. Όταν οι κηλίδες είναι πολλές και μεγάλες, παρατηρείται στη Γη πολικό ή βόρειο σέλας όχι μόνο στις πολικές περιοχές αλλά και σε άλλες συμβαίνουν διάφορες ηλεκτρικές διαταραχές. Σταματούν οι υπερπόντιες τηλεφωνικές και τηλεγραφικές επικοινωνίες, δε λειτουργούν τα ραδιόφωνα στα βραχέα κύματα, η θερμοκρασία πέφτει και πέφτουν περισσότερες βροχές. Οι επιδράσεις αυτές του ήλιου είναι ασήμαντες μπροστά στις ευεργετικές επιδράσεις του πάνω στη Γη. Ο ρόλος του στην Ζωή


Αν έσβηναν τα άστρα, απλώς δε θα τα βλέπαμε, ενώ αν έσβηνε ο ήλιος, αυτόματα θα σταματούσε κάθε κίνηση και ζωή πάνω στη Γη. Ή και μόνο να άλλαζε θέση ο ήλιος, ή πιο κοντά στη Γη ή πιο μακριά, η επίδραση θα ήταν σημαντική για τη ζωή πάνω στη Γη.

Με τις φωτεινές και θερμικές ακτίνες του, τα πράσινα μέρη των φυτών, με τον πολύπλοκο μηχανισμό της φωτοσύνθεσης διασπάνε το διοξείδιο του άνθρακα της ατμόσφαιρας σε άνθρακα και σε οξυγόνο, κρατάνε τον άνθρακα και τρέφονται, ενώ το οξυγόνο επιστρέφει ελεύθερο στην ατμόσφαιρα. Χωρίς τις ηλιακές ακτίνες δε θα υπήρχαν δάση και βλάστηση, από όπου τρέφεται το ζωικό βασίλειο. Επίσης δε θα υπήρχε το κάρβουνο και το πετρέλαιο που δημιουργούνται από δέντρα που μένουν θαμμένα στο χώμα πάρα πολλά χρόνια. Η αδιάκοπη εξάτμιση των νερών των θαλασσών από τις ηλιακές ακτίνες τροφοδοτεί τις λίμνες και τα ποτάμια, που είναι πηγή υδροηλεκτρικής ενέργειας για τα εργοστάσια.


Οι ακτίνες θερμαίνουν το μισό μέρος της Γης, ενώ το άλλο μισό ψύχεται και δημιουργούνται οι άνεμοι.


Οι ηλιακές ακτίνες βοηθάνε και στην ομαλή ανάπτυξη του ανθρώπινου οργανισμού και μας απαλλάσσουν από πολλές αρρώστιες, γιατί σκοτώνουν πολλά μικρόβια. Οι επιστήμονες επίσης εξετάζουν τις δυνατότητες να βρουν τρόπους να χρησιμοποιούμε απευθείας την ηλιακή ενέργεια, σε περίπτωση που θα τελειώσουν οι άλλες μορφές ενέργειας (κάρβουνο, πετρέλαιο κλπ.).

 

 

<<site map

Χρόνος εκτέλεσης : 0.07 δευτερόλεπτα